Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2022

2ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ, Βραχεία Λίστα

 Υπό την Αιγίδα της Α.Ε. της Προέδρου της Δημοκρατίας

Κατερίνας Σακελλαροπούλου

 

2ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ

Βραχεία Λίστα

 

ΑΠΟΝΟΜΗ: Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου, στις 20:00

στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη, Πειραιώς 138

 

 

Το 2021, το Φεστιβάλ ΛΕΑ (Λογοτεχνία Εν Αθήναις) αποφάσισε να θεσμοθετήσει ένα ετήσιο βραβείο λογοτεχνικής μετάφρασης, με χρηματικό έπαθλο αξίας 1.000 ευρώ. Έτσι, στις 11 Οκτωβρίου 2021 απονεμήθηκε το 1ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ. Το εν λόγω βραβείο απονέμεται στον μεταφραστή, τη μεταφράστρια ή τη μεταφραστική ομάδα που πραγματοποίησε κατα τη διάρκεια του αμέσως προηγούμενου φυσικού έτους, σύμφωνα με την ημερομηνία έκδοσης του έργου και καταχώρισής του στη βάση δεδομένων της BIBΛΙΟNET, την καλύτερη μετάφραση ή αναμετάφραση λογοτεχνικού έργου (μυθιστόρημα, συλλογή διηγημάτων, δραματικό κείμενο, συλλογή ποιημάτων ή ανθολογία ενός ή περισσότερων ποιητών) από τα ισπανικά, πορτογαλικά, καταλανικά ή βασκικά στα ελληνικά.

Την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Μετάφρασης, η κριτική επιτροπή για το 2ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ – αποτελούμενη από πέντε άτομα – θα ανακοινώσει το όνομα του νικητή ή της νικήτριας. Το βραβείο θα απονεμηθεί από τον Μιχάλη Κλαπάκι, ο οποίος κέρδισε το 1ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ για τη μετάφραση του θεατρικού έργου Ματωμένος Γάμος του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (Εκδόσεις Σκαρίφημα).

Κατά τη διάρκεια του 2021 εκδόθηκαν στην Ελλάδα περισσότερα από 80 βιβλία μεταφρασμένα από τα ισπανικά, τα βασκικά, τα καταλανικά και τα πορτογαλικά. Στο Φεστιβάλ ΛΕΑ έφτασαν 62 βιβλία, εκ των οποίων η κριτική επιτροπή επέλεξε τα 8 για τη βραχεία λίστα. 

 

 

 

2ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ – Σκεπτικό της Κριτικής Επιτροπής

 

Η Κριτική Επιτροπή του 2ου Βραβείου Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ, αφού διάβασε την παραγωγή λογοτεχνικών έργων μεταφρασμένων από ισπανικά, πορτογαλικά και καταλανικά στα ελληνικά, αποφάσισε ομόφωνα και κοινοποιεί τη βραχεία λίστα των υποψηφίων προς βράβευση βιβλίων καθώς και τα κριτήρια αξιολόγησής τους.

 

Τα κριτήρια αξιολόγησης ήταν τα εξής:

 

α) η εμβάθυνση στη μοναδικότητα κάθε πρωτοτύπου από τον μεταφραστή ή τη μεταφράστρια και η ανάδειξή της·

β) η επινοητικότητα, η δημιουργικότητα και η απαιτούμενη ακρίβεια και ευστοχία σε ζητήματα που αφορούν τον παραγόμενο στα ελληνικά λόγο· 

γ) ο βαθμός των ειδικών δυσκολιών καθώς και το «ειδικό βάρος» του κάθε έργου στη γλώσσα στην οποία εκφράζεται και στο πολιτιστικό πλαίσιο το οποίο απηχεί.

 

Η βραχεία λίστα των προτεινόμενων προς βράβευση μεταφραστών και μεταφραστριών, με τα αντίστοιχα μεταφρασμένα βιβλία, είναι η εξής:

 

1.  Κώστας Αθανασίου, για το «Φοβάμαι ταυρομάχε» του Χιλιανού συγγραφέα Πέδρο Λεμεμπέλ, Εκδόσεις Καστανιώτη. Ο Κώστας Αθανασίου με τη γνώση και τη μεταφραστική άνεσή του αποτυπώνει με ακρίβεια την ριζοσπαστική γλώσσα του Λεμεμπέλ, το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο της εποχής του, αλλά κυρίως, με την επιλογή των λέξεων κ των εκφράσεων,  κάνει οικείο έναν κόσμο που ενώ θεωρητικά είναι το περιθώριο, πρακτικά και ουσιαστικά ορίζει την ανεκτικότητα και  γι' αυτό, τα όρια μιας κοινωνίας. 

 

2.  Αγγελική Βασιλάκου, για το «Η εποχή των τυφώνων» της Μεξικανής συγγραφέως Φερνάντα Μελτσόρ, Εκδόσεις Δώμα. Η Αγγελική Βασιλάκου, με γλώσσα μη λυρική αλλά ποιητική, με μια σύγχρονη γραφή, παίρνει θέση χωρίς κραυγές. Η μεταφράστρια δούλεψε πολύ τις λέξεις για να κάνει ένα σκληρό κείμενο να ρέει. Περιγράφει έτσι καταιγιστικά μια κοινωνία σκληρή και ανελέητη που στο περιθώριό της άνθρωποι αγωνίζονται για το δικαίωμα να έχουν ζωές άξιες να βιωθούν.

 

 

3.  Άννα Βερροιοπούλου, για το «Όσα δεν ειπώθηκαν», της Χιλιανής συγγραφέως Τερέσα Γουίλμς Μοντ, Εκδόσεις Απόπειρα. Η Άννα Βερροιοπούλου στο «Όσα δεν ειπώθηκαν», της Τερέσα Γουίλμς Μοντ, με την προσεγμένη και ευαίσθητη μετάφρασή της, απέδωσε με επιτυχία την ποιητική και ημερολογιακή πρόζα, ένα είδος εν πολλοίς παραγνωρισμένο ως «αντιεμπορικό», κάνοντάς μας έτσι κοινωνούς της μεγάλης ευαισθησίας της συγγραφέως στο σκληρό αυτό παιχνίδι του έρωτα και του θανάτου.

 

4.  Κλεοπάτρα Ελαιοτριβιάρη, για το «Ο Πλατέρο κι εγώ» του Ισπανού συγγραφέα Χουάν Ραμόν Χιμένεθ, Εκδόσεις Καστανιώτη. Η Κλεοπάτρα Ελαιοτριβιάρη αντιμετώπισε με γνώση, ευαισθησία και εμβρίθεια το ιδιαίτερα απαιτητικό κείμενο του Χουάν Ραμόν Χιμένεθ,  του μεγάλου -και νομπελίστα -ποιητή της Ισπανίας, αποδίδοντας με σεβασμό στο πεζό αυτό ποίημα τη λάμψη και το συναίσθημα του πρωτοτύπου και προσφέροντάς μας ολοκληρωμένο επιτέλους το σχετικά αδικημένο στη χώρα μας αριστούργημα.

 

5.  Αχιλλέας Κυριακίδης, για το «Γυρίζοντας το βλέμμα πίσω» του Κολομβιανού συγγραφέα Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες, Εκδόσεις Ίκαρος. Ο Αχιλλέας Κυριακίδης, μεταφράζοντας το «Γυρίζοντας το βλέμμα πίσω»  του Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες, ενός αστέρα πρώτου μεγέθους της σύγχρονης λογοτεχνίας της Κολομβίας, απέδωσε με την πείρα και τη γνώση του ένα πολύπτυχο έργο και μια ταραγμένη εποχή που ακόμη ρυθμίζει εν πολλοίς την παγκόσμια ιστορική μας πραγματικότητα, -και όχι μόνο στην πολυβασανισμένη Λατινική Αμερική.

 

 

6.  Ιφιγένεια Ντούμη, για την «Κοκορομαχία» της Εκουαδοριανής συγγραφέως Μαρία Φερνάντα Αμπουέρο, Εκδόσεις Σκαρίφημα. Η Ιφιγένεια Ντούμη αντιμετωπίζει διεισδυτικά και επιτυχημένα τη δυσκολία του κειμένου της και μεταφράζει, με απόλυτη ευαισθησία και ποιητικό ταμπεραμέντο, το μυθιστόρημα της  Αμπουέρο, ένα μυθιστόρημα γεμάτο από καταγγελτική δύναμη απέναντι στη βία σε βάρος των γυναικών, είτε αυτή αφορά τον Ισημερινό, είτε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική, πετυχαίνοντας τελικά να μας φανερώσει και την παγκοσμιότητα και διαχρονικότητα του προβλήματος.

 

7.  Δήμητρα Παπαβασιλείου, για το «Η ρουφήχτρα» του Κολομβιανού συγγραφέα Χοσέ Εουστάσιο Ριμπέρα, Εκδόσεις Στιγμός.  «Η Ρουφήχτρα» του Κολομβιανού  Χοσέ Εουστάσιο Ριμπέρα κουβαλούσε δυο ιδιαιτερότητες – προκλήσεις για τη μεταφράστριά της: τα συγκλονιστικά ιστορικά γεγονότα που περιγράφει και την υπέροχη γραφή ενός από τους πιο διάσημους  λατινοαμερικάνους  συγγραφείς. Η Δήμητρα Παπαβασιλείου πέτυχε να ανταποκριθεί απόλυτα και να μεταδώσει άψογα στο ελληνικό κοινό το εξαίρετο έργο. 

 

8.  Ευρυβιάδης Σοφός, για το «Σπασμένος Καθρέφτης» της Ισπανίδας συγγραφέως Μερσέ Ροδορέδα, Εκδόσεις Καστανιώτη. Ο Ευρυβιάδης Σοφός καταφέρνει, με σεβασμό στο λυρισμό και τον χρωματισμό της γλώσσας της Ροδορέδα, της σπουδαιότερης ίσως Καταλανής συγγραφέως, να μας ταξιδεύει στα Ελληνικά στη ζωή μιας ηρωίδας η οποία θα μπορούσε να συνυπάρχει με τις μεγάλες ηρωίδες του ευρωπαϊκού μυθιστορήματος του δέκατου ένατου αιώνα.

 

Η μετάφραση και ο μεταφραστής ή μεταφράστρια που θα κερδίσουν το Βραβείο θα ανακοινωθούν σε εκδήλωση που θα διοργανωθεί από το Φεστιβάλ ΛΕΑ, στο πλαίσιο της 14ης έκδοσής του, στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138, στις 30 Σεπτεμβρίου του 2022 στις 20:00. Η είσοδος είναι ελεύθερη. 

Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2022

El Grupo de Investigación FeMiniVoces (Fuentes - Paleologos - Xouplidis) en las Jornadas Didácticas presenciales para profesores de ELE

 

Jornadas Didácticas presenciales para profesores de ELE



23 y 24 de septiembre, en Atenas
Viernes, de 14:30 a 19:30 y sábado, de 09:00 a 18:00
Sala I. Drakopoulos (Panepistimiu, 30; edificio del Rectorado de la Universidad)


23 y 24 de septiembre, en Salónica
Viernes y sábado, de 09:00 a 15:00
Sala de usos múltples del Ayuntamiento de Salónica (V. Georgiou 1A)

El Instituto Cervantes de Atenas, junto con la Embajada de España en Grecia y su Consejería de Educación (en Italia, Grecia y Albania), la Unión Hispano-Helena de Lengua y Cultura, la Asociación de profesores de español e hispanistas en Grecia (ASPE), la Asociación panhelénica de profesores de la lengua española de formación universitaria (APPROLEPE), la Universidad Kapodistríaca de Atenas, la Universidad Aristóteles de Salónica y la Universidad Abierta de Grecia organizan las Jornadas Didácticas para profesores de ELE 2022.

Las jornadas aspiran a ser un punto de encuentro para los docentes. Los participantes tendrán la oportunidad de profundizar en aspectos de la enseñanza y aprendizaje de la lengua.

Durante el evento, los asistentes podrán también asistir a los seminarios ofrecidos por las editoriales que colaboran en las Jornadas: EDELSA-ANAYA, ENCLAVE ELE, DIFUSIÓN, SGEL y visitar la exposición de materiales con las últimas novedades.

Los profesores interesados deben cumplimentar el formulario de inscripción y abonar la tasa correspondiente. La inscripción incluye la asistencia a la Jornada, el certificado de asistencia, café y comida.

Tasa de inscripción

  • Profesores: 20 €.
  • Estudiantes de máster o que cursen el último año de grado: 10 euros.
  • Para los miembros de ASPE o la Unión Hispano-Helena de Lengua y Cultura las jornadas son gratuitas.

Las solicitudes se admitirán por orden de recepción hasta un máximo de 120 participantes.

La matrícula se podrá realizar hasta el 16 de septiembre de 2022. Los asistentes recibirán el certificado de asistencia correspondiente al finalizar las Jornadas.

Si desean información adicional pueden contactar con academica.atenas@cervantes.es







Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2022

Εργαστήριο συλλογικής μετάφρασης με τον Pedro Vicuña

 


Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου

 

Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, ΚΠΙΣΝ

 

Ώρα 18:00

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ| Εργαστήρι συλλογικής μετάφρασης με τον Πέδρο Βικούνια

Εργαστήρι μετάφρασης με τον Χιλιανό ποιητή, ηθοποιό και μεταφραστή Πέδρο Βικούνια. Συντονίζει ο καθηγητής του ΑΠΘ και μεταφραστής Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.

Πληροφορίες και εγγραφές: info@abanico.gr / 210.32.51.214

Περιορισμένες θέσεις.

Με την υποστήριξη της Σχολής Γλωσσών και Πολιτισμών της Ιβηρικής και της Λ. Αμερικής Abanico και του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας. Σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Χιλής και το Χιλιανο-Ελληνικό Πολιτιστικό Ινστιτούτο.


https://www.youtube.com/watch?v=FEImCkAVgL8&ab_channel=FestivalLEA-%CE%9B%CE%95%CE%91%CE%A6%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%BB

Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2022

Σημείωμα της Κατερίνας Κολτσίδα για Τα Άγια Νήπια του Miguel Delibes

Τα πραγματικά σπουδαία βιβλία δεν έχουν ανάγκη κριτικής ή περιγραφών. Είναι αυτά που είναι. Κι όταν προσπαθείς να γράψεις κάτι γι αυτά χάνεις τα λόγια σου, που σου φαίνονται (και είναι) φτωχά για να περιγράψεις αυτό που διάβασες.

Τα πραγματικά καλά βιβλία τα προτείνεις απλά με τον τίτλο τους: Miguel Delibes, TA ΑΓΙΑ ΝΗΠΙΑ.


https://www.goodreads.com/book/show/60331909

Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2022

El Grupo de Investigación FeMiniVoces (Fuentes - Paleologos - Xouplidis) στη 10η Γιορτή Πολυγλωσσίας του Δήμου Θεσσαλονίκης




Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2022
Αίθουσα Νερού, στις 20:00

Ανάγνωση μικροδιηγημάτων από τη συλλογή
Ενοχλητικές δεσποινίδες,
στο ισπανικό πρωτότυπο και στην ελληνική μετάφρασή τους 





 

Κυριακή 28 Αυγούστου 2022

Óscar Sipán: Los niños muertos / Όσκαρ Σιπάν: Τα νεκρά παιδιά

 

Óscar Sipán

Los niños muertos 

No hay puertas ni ventanas para acceder a mis recuerdos. Para poner en orden mi vida, debo arrojar una granada a mi cabeza y jugar a los puzles. Y en mi puzle sentimental está Adriana. Solo allí tengo jurisdicción para acercarme a su cuello o pasear agarrado a su cintura. Caminaba ligeramente de puntillas, con ese andar despreocupado de las maestras rurales y de los operados a corazón abierto. Primero, me enamoré de su voz, rota y dulce, y luego de su encanto. Nos creemos inmortales, seres de diamante y titanio, cuando estamos construidos de un material que se deshace en lágrimas: el yeso. Adriana era de yeso, blanca como los sueños de un albino. 

Cuando la conocí, se estaba muriendo de pena; la arrastraba como la cola de un traje de novia. Había reducido el Universo a una cara. Se arrojaba al río una y otra vez, como un Martín pescador que siempre sacase el mismo pez, y ese pez era un niño muerto. En esta vida, todo es relativo: el cenicero de arcilla –torcido, poroso, mal ejecutado– de un niño muerto es un tesoro de valor incalculable. No hay nada más terrible, más desgarrador, que el diagnóstico de un tumor infantil. A Adriana se le paralizó el porvenir.

Me telefoneaba siempre a la misma hora. A las diez de la mañana, el Teléfono de la Esperanza era un lloradero de princesas desgraciadas que dejaban a sus hijos en la guardería y llamaban para pedir ayuda. Un macadán de historias que contaban la Historia del mundo. El teléfono proporcionaba una intimidad que ni el sexo con desconocidos conseguía, y los voluntarios aliviábamos la soledad de los usuarios escuchando. Para Adriana no era más que otro intento para levantarse. 

El psiquiatra le había recetado toda la paz artificial que había en el mercado, pero su niño muerto siempre regresaba a casa, con su cabeza rapada y sus ojos grandes, sus piezas de tente o sus cuadernos para colorear. Los niños muertos no se añoran, se necesitan desesperadamente. Y esa desesperación niega toda posibilidad de futuro. Los niños muertos te obligan a acampar a la intemperie, en torno a sus tumbas, para pudrirte en vida. Los niños muertos son estrellas lejanas que todavía dan luz, pero que ya no están. Los niños muertos te alejan de Dios, o de la ausencia de Dios, y las mujeres de yeso, como Adriana, se deshacen en lágrimas, huecas por dentro de tanto llorar.

Me había enganchado a Adriana. Cuando no llamaba, recorría las calles en su búsqueda. Hasta que un día rompí la regla más importante, crucé la frontera prohibida, la línea Maginot que toda relación voluntario-usuario nunca debe traspasar: quedé con ella en el mundo real. Al verla entrar por la puerta de la cafetería, supe dos cosas: que la había buscado en todas mis relaciones anteriores y que, despeinada, sería la mujer más hermosa del mundo, es decir, de mi mundo. Las camareras con delantal nos sirvieron pastel de cerezas y un chocolate suizo que parecía magma del Krakatoa. Le tomé la mano y sentí la felicidad en vuelo rasante.

Se vino a vivir a mi casa. La convivencia fue un infierno. Puedes hablarle con ternura a un león, pero no al recuerdo de un niño muerto. Se despertaba gritando en sueños y lloraba sin poder articular palabra. El latido del niño muerto atravesaba todas las dimensiones conocidas; no existían malabares que distrajesen a Adriana del niño muerto. Empezaba a tender la ropa y se quedaba inmóvil, petrificada en un suspiro. Muy pronto descubrí que el niño muerto apenas dejaba espacio para mí.

La culpa lava mal y deja manchas. No debí perder los nervios y dejarla sola aquella tarde, sola con esa corona de espinas que era el niño muerto, y ahora regreso, una y otra vez, y trato de acercarme al arrepentimiento, ese supermercado abierto las veinticuatro horas.


.<>.<>.


Όσκαρ Σιπάν


Τα νεκρά παιδιά 

Δεν υπάρχουν πόρτες ή παράθυρα για να εισέλθω στις αναμνήσεις μου. Για να βάλω σε τάξη τη ζωή μου, πρέπει να ρίξω μια χειροβομβίδα στο κεφάλι μου και έπειτα να συναρμολογήσω το παζλ. Και στο συναισθηματικό μου παζλ βρίσκεται η Αδριάνα. Μόνο εκεί έχω δικαίωμα να αγγίζω το λαιμό της ή να σεργιανίζω πιάνοντάς την από τη μέση. Περπατούσε ελαφρώς στις μύτες των ποδιών, με εκείνο το ανέμελο βάδισμα των δασκάλων της επαρχίας και εκείνων που έχουν κάνει εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Πρώτα, ερωτεύτηκα τη φωνή της, σπασμένη και γλυκιά, και έπειτα τη γοητεία της. Πιστεύουμε ότι είμαστε αθάνατοι, πλάσματα από διαμάντι και τιτάνιο, ενώ είμαστε φτιαγμένοι από ένα υλικό που διαλύεται μέσα σε δάκρυα: τον γύψο. Η Αδριάνα ήταν από γύψο, λευκή σαν τα όνειρα ενός αλμπίνου.

Όταν τη γνώρισα, πέθαινε από τον καημό της. τον κουβαλούσε σαν την ουρά ενός νυφικού. Είχε συμπυκνώσει το Σύμπαν σε ένα πρόσωπο. Έπεφτε στο ποτάμι ξανά και ξανά, σαν την αλκυόνη που έπιανε πάντα το ίδιο ψάρι, κι αυτό το ψάρι ήταν ένα νεκρό παιδί. Σε τούτη τη ζωή, τα πάντα είναι σχετικά: το πήλινο σταχτοδοχείο –κυρτό, πορώδες, κακοφτιαγμένο– ενός νεκρού παιδιού είναι θησαυρός ανεκτίμητης αξίας. Δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομερό, πιο θλιβερό από τη διάγνωση ενός παιδικού όγκου. Το μέλλον της Αδριάνα πάγωσε.

Μου τηλεφωνούσε πάντα την ίδια ώρα. Στις δέκα η ώρα το πρωί, η γραμμή της Ελπίδας[1] ήταν ένα πηγάδι γεμάτο με κλάματα από άτυχες πριγκίπισσες που άφηναν τα παιδιά τους στον παιδικό σταθμό και καλούσαν για να ζητήσουν βοήθεια. Ένα μωσαϊκό από ιστορίες που διηγούνταν την ιστορία του κόσμου. Το τηλέφωνο παρείχε μια οικειότητα που ούτε η ερωτική επαφή με αγνώστους δεν μπορούσε να πετύχει, και οι εθελοντές ανακουφίζαμε τη μοναξιά όσων μας καλούσαν ακούγοντας. Για την Αδριάνα δεν ήταν παρά μια ακόμη απόπειρα να σταθεί στα πόδια της.

Ο ψυχίατρος της είχε συνταγογραφήσει όλη την τεχνητή ηρεμία που κυκλοφορούσε στην αγορά, αλλά το νεκρό παιδί της επέστρεφε πάντα στο σπίτι, με το ξυρισμένο του κεφάλι και τα μεγάλα του μάτια, τα τουβλάκια λέγκο του ή τα μπλόκ ζωγραφικής του. Τα νεκρά παιδιά δεν νοσταλγούνται, τα έχουμε απεγνωσμένα ανάγκη. Και αυτή η απόγνωση στερεί κάθε πιθανότητα για ένα μέλλον. Τα νεκρά παιδιά σε αναγκάζουν να κατασκηνώσεις στην ύπαιθρο, γύρω από τους τάφους τους, για να σαπίσεις εν ζωή. Τα νεκρά παιδιά είναι αστέρια μακρινά που εξακολουθούν να δίνουν φως, αλλά δεν υπάρχουν πια. Τα νεκρά παιδιά σε απομακρύνουν από τον Θεό, ή την ανυπαρξία του Θεού, και οι γυναίκες από γύψο, όπως η Αδριάνα, λιώνουν μέσα στα δάκρυά τους, κούφιες εντός τους από το πολύ κλάμα.

Είχα αγκιστρωθεί στην Αδριάνα. Όταν δεν τηλεφωνούσε, περιπλανιόμουν στους δρόμους αναζητώντας την. Μέχρι που μια μέρα παραβίασα τον πιο σημαντικό κανόνα, διέσχισα τα απαγορευμένα σύνορα, τη γραμμή Μαζινό που δεν πρέπει ποτέ να ξεπεράσει καμία σχέση μεταξύ όσων προσφέρουν εθελοντική εργασία και όσων καλούν: τη συνάντησα στον πραγματικό κόσμο. Όταν την είδα να διαβαίνει την πόρτα της καφετέριας, κατάλαβα δύο πράγματα: ότι την είχα αναζητήσει σε όλες τις προηγούμενες σχέσεις μου και ότι, αχτένιστη, θα ήταν η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο, δηλαδή στον κόσμο μου. Σερβιτόρες με ποδιά μάς σέρβιραν κερασόπιτα και ελβετική σοκολάτα που έμοιαζε με μάγμα από το Κρακατόα. Κράτησα το χέρι της και ένιωσα την ευτυχία να απογειώνεται.

Ήρθε να μείνει στο σπίτι μου. Η συμβίωση ήταν σκέτη κόλαση. Μπορείτε να μιλήσετε με τρυφερότητα σε ένα λιοντάρι, αλλά όχι στη θύμηση ενός νεκρού παιδιού. Ξυπνούσε ουρλιάζοντας στον ύπνο της και έκλαιγε χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη. Ο χτύπος της καρδιάς του νεκρού παιδιού διαπερνούσε όλες τις γνωστές διαστάσεις. δεν υπήρχαν ζογκλερικά για να αποσπάσουν την προσοχή της Αδριάνα από το νεκρό παιδί. Άρχιζε να απλώνει τα ρούχα και έμενε ακίνητη, πετρωμένη σε έναν αναστεναγμό. Πολύ σύντομα ανακάλυψα ότι το νεκρό παιδί μόλις και μετά βίας άφηνε χώρο για μένα.

Η ενοχή δεν ξεπλένεται καλά και αφήνει λεκέδες. Δεν έπρεπε να χάσω την ψυχραιμία μου και να την αφήσω μόνη της εκείνο το απόγευμα, μόνη της με εκείνο το ακάνθινο στεφάνι που ήταν το νεκρό παιδί, και τώρα επιστρέφω, ξανά και ξανά, και προσπαθώ να έρθω πιο κοντά στη μετάνοια, εκείνο το σούπερ μάρκετ που μένει ανοιχτό είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.



[1] Η Γραμμή της Ελπίδας (Teléfono de la Esperanza): είναι μια ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός  που ασχολείται με τον εθελοντισμό και την κοινωνική δράση, η οποία προσφέρει δωρεάν μέσω τηλεφώνου  υποστήριξη σε άτομα που βρίσκονται σε κατάσταση κρίσης, στοχεύοντας στη βελτίωση της συναισθηματικής τους υγείας, (Σ.τ.Μ.).



Μετάφραση: Φωτεινή Μπέκου

Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος


Ο Oscar Sipán γεννήθηκε το 1974 στην Ουέσκα, μια πόλη στη βορειοανατολική Ισπανία κοντά στα Πυρηναία όρη.  Είναι αυτοδίδακτος και πολυβραβευμένος συγγραφέας μυθιστορημάτων και διηγημάτων. Το πρώτο του μυθιστόρημα Rompiendo corazones con los dientes δημοσιεύτηκε το 1998. Είναι, επίσης, εκδότης και ιδρυτικός εταίρος της Tropo Editores, όπως και σεναριογράφος πολλών βραβευμένων ταινιών μικρού μήκους. Η ταινία μικρού μήκους Il mondo mio σκηνοθετημένη από τους Javier Estella και José Manuel Fandos βασίζεται στο βιβλίο του Avisos de derrota. Από το 2018 είναι μέλος του δημοτικού συμβουλίου της γενέτειράς του. 

Η μετάφραση είναι προϊόν του μαθήματος "Μεταφρασεολογία και μετάφραση κειμένων ισπανόφωνης λογοτεχνίας στην ελληνική" που διδάσκει ο καθηγητής Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στο ΑΠΘ.