Δευτέρα, 27 Απριλίου 2020

Dimosthenis Kambouris: El diferente


Dimosthenis Kambouris

El diferente
Las figuras más peculiares del grupo de la peluquería eran la lesbiana negra de mediana edad, el metalero tetrapléjico, la fumadora de noventa años y la estudiante anémica con retraso mental. También la propia peluquera, que puede que estuviera liada con la negra: regordeta, con carita de niña, gafas de presbicia y pelo gris con trencitas. En su peluquería todo era peculiar, desde el colorido mostrador con espejos torcidos hasta las perchas retro para los abrigos y las revistas de jardinería para la espera. Él, aunque vivía dos barrios más allá, desde que la descubrió en algún paseo sin rumbo de los suyos, metida en un callejón, recorría de buena gana esa distancia de más para cortarse el pelo allí. Le molestaba, sin embargo, que le trataran con vacilación, reticentes, aunque con educación y tacto, como si les perturbara, por una parte, el silencio cómplice y temieran, por otra, disgustarle por algún motivo. Insistía, no obstante, en ir y en tratar de comunicarse, hasta que empezaron a dibujarse sonrisas sinceras cada vez que abría la puerta, y las conversaciones no se detenían. La negra ahora le hablaría con naturalidad de su país, la estudiante con retraso le echaría miraditas y la peluquera se preocuparía si el tratamiento para la pérdida del cabello que le había recomendado no le hubiera hecho efecto. Allí dentro ya no se diferenciaba de los demás. Fue entonces cuando, atemorizado, eligió al final otra peluquería, totalmente normal, muy cerca de su casa, donde dio por hecho que le cortarían el pelo como en cualquier otra parte.

Fuente: página web ΠλανόδιονΙστορίες Μπονζάι, 12 de febrero de 2020.

Dimosthenis Kambouris (1977). Ha estudiado Teología en la Universidad Aristóteles de Salónica. Ha escrito la colección de cuentos Στη βροχή με μηχανάκι (editorial Ελληνικά Γράμματα, 2001).



Traducción: Nordin Halifi Morales -
Natalia Velasco Urquiza

Revisión: Eduardo Lucena -
Konstantinos Paleologos

(En el marco del convenio Erasmus entre 
la Universidad Aristóteles de Salónica y la Universidad de Málaga)



Πέμπτη, 23 Απριλίου 2020

Μαγνητοσκοπημένες αναγνώσεις στον «Χάρτη»


Μαγνητοσκοπημένες αναγνώσεις στον «Χάρτη»
Στο πλαίσιο του Μένουμε Σπίτι
————————————————————————————————
Δια­σχί­ζο­ντας τα αχαρ­το­γρά­φη­τα νε­ρά του απο­τρό­παιου εστεμ­μέ­νου, χαρ­το­γρά­φοι και φί­λοι του ΧΑΡ­ΤΗ δια­βά­ζουν σε βί­ντεο ένα αγα­πη­μέ­νο τους κεί­με­νο.
————————————————————————————————
Eπι­μέ­λεια: Αχιλ­λέ­ας Κυ­ρια­κί­δης
Επε­ξερ­γα­σία: Pencilcase


«Υστεροφημία» του Σέρζι Πάμιες

Διαβάζει ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος:



Κυριακή, 19 Απριλίου 2020

Μακριά


Μακριά


Ανωνύμου


Δίχως να ξέρω γιατί, την αποκάλεσα Όλγα. Δεν τη γνωρίζω, δεν ανταλλάξαμε καν κουβέντα. Κολυμπήσαμε για λίγο στα γαλάζια νερά, λίγα μέτρα ο ένας από τον άλλο. Κάποια στιγμή, ταυτόχρονα σχεδόν, ξαπλώσαμε στην αμμουδιά. Έβλεπα από μακριά την άμμο να κολλάει στο βρεγμένο δέρμα της και να λάμπει ολόκληρη.

Όταν έφυγε, πλησίασα στο μέρος στο οποίο βρισκόταν πριν από λίγη ώρα και ξάπλωνα πάνω στο ίχνος του κορμιού της. Έπλασα με το μυαλό μου κάθε εκατοστό του: τους ώμους, την πλάτη, τους γλουτούς, τα πόδια της… Δεν μπόρεσα με τίποτα να πλάσω τη λάμψη της.


Ο Ανώνυμος συνάντησε πρόσφατα τη μούσα του και την προσεγγίζει γράφοντάς της μικρές ιστορίες. Δηλώνει μαγεμένος από τη μικρομυθοπλασία, όχι όμως και από τη δημοσιότητα. Πρώτη δημοσίευση, στο ίδιο ιστολόγιο: "Αθηνοκεντρική γεωγραφία" (04/01/2020).

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2020

Ένα σονέτο του Gabriel Bocángel σε (διπλή) μετάφραση Μαρίας Καραλή και Αλίκης Μανωλά



Huye del sol el sol, y se deshace
la vida a manos de la propia vida;
del tiempo que, a sus partos homicida,
en mies de siglos las edades pace,

Nace la vida, y con la vida nace
del cadáver la fábrica temida.
¿Qué teme, pues, el hombre en la partida,
si vivo estriba en lo que muerto yace?

Lo que pasó ya falta; lo futuro
aún no se vive; lo que está presente
no está, porque es su esencia el movimiento.

Lo que se ignora es sólo lo seguro;
este mundo, república de viento
que tiene por monarca un accidente.


//////////////////////////////////////////////////////////////////////// 

Δραπετεύει απ’ τον ήλιο ο ήλιος, και διαλύεται
η ζωή στα χέρια της ίδιας της ζωής×
από το χρόνο, φονιά των παιδιών του, που
στων αιώνων τη σοδειά βόσκει τις εποχές,

γεννιέται η ζωή και με τη ζωή γεννιέται
από το πτώμα φάμπρικα τρομαχτική,
τι φοβάται, λοιπόν, ο άνθρωπος σαν είναι στη φυγή,
αν ζωντανός στέκει εκεί που νεκρός κείται;

Αυτό που πέρασε, ήδη λείπει× το αύριο
ακόμα δεν το ζήσαμε× και δεν υπάρχει
το παρόν, γιατί η κίνησή του είναι η ουσία.

Αυτό που αγνοούμε είναι μόνο το βέβαιο×
αυτός ο κόσμος, του άνεμου δημοκρατία
που ένα ατύχημα έχει για μονάρχη.

//////////////////////////////////////////////////////////////////////// 



Δραπετεύει απ’ τον ήλιο ο ήλιος, κι η ζωή
στα χέρια της ίδιας της ζωής θαμπώνει×
από το χρόνο, που τις γέννες του σκοτώνει
και τις εποχές του βόσκει στων αιώνων τη συγκομιδή

γεννιέται η ζωή και με τη ζωή γεννιέται
από το πτώμα φάμπρικα τρομαχτική,
τι φοβάται, λοιπόν, ο άνθρωπος σαν είναι στη φυγή,
αν ζωντανός στέκει εκεί που νεκρός κείται;

Αυτό που πέρασε, ήδη λείπει× το αύριο
ακόμα δεν το ζήσαμε× και δεν υπάρχει
το παρόν, γιατί η κίνησή του είναι η ουσία.

Αυτό που αγνοούμε είναι μόνο το βέβαιο×
αυτός ο κόσμος, του άνεμου δημοκρατία
που ένα ατύχημα έχει για μονάρχη.

////////////////////////////////////////////////////////////////////////  





Ο Gabriel Bocángel y Unzueta [Γκαμπριέλ Μποκάνχελ ι Ουνθουέτα] (Μαδρίτη 1603-1658) ήταν ποιητής και θεατρικός συγγραφέας του Χρυσού Αιώνα των Ισπανικών Γραμμάτων.

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

Η Έι και το ερωτοχτάποδο


Η Έι και το ερωτοχτάποδο
(παραμύθι για ενήλικες)

της Όλγας Παλαιολόγου

Ήταν πλασμένοι ο ένας για την άλλη και η άλλη για τον ένα· για παράδειγμα, εκείνη είχε ένα όνομα τόσο δα μικρό, την έλεγαν Έι, και εκείνος ένα χαϊδευτικό τόσο μακρύ που όταν το πρόφερε (εκείνη) δυσκολευόταν να το πει με μια ανάσα. Τον έλεγε: ερωτοχτάποδο... Αυτά βέβαια τα λέει η συγγραφέας που ξέρει τα πάντα, γιατί την ώρα που αρχίζει η ιστορία μας το ερωτοχτάποδο ούτε ξέρει ότι το λένε ερωτοχτάποδο ούτε ότι ήταν πλασμένος για την Έι… ή μήπως το ήξερε;
Γνωρίστηκαν το έτος όσα τα πόδια του συν άλλα 10. Η Έι από την πρώτη στιγμή που τον είδε, ήθελε να «τυλιχτεί» γύρω του. Πώς να τυλιχτεί, όμως, η μικρούλα Έι γύρω από κοτζάμ ερωτοχτάποδο; Στην αρχή προσπάθησε να επιμηκυνθεί για να του δείξει τις προθέσεις της. Εις μάτην. Το ερωτοχτάποδο, συνηθισμένο να είναι εκείνο που τυλίγεται σφιχτά γύρω από φίλους και εχθρούς, την απέφευγε όπως ο διάολος το λιβάνι. Περνούσε ο καιρός και… τίποτα. Ώσπου σήμερα, πρωί πρωί, η μικρούλα Έι σηκώθηκε και, αποφασισμένη για όλα, κίνησε να πάει μέχρι το θαλάμι του ερωτοχτάποδου· εκεί το πέτυχε την ώρα που έβαζε ενυδατική κρέμα στις βεντούζες του, και μια και δυο, άνοιξε διάπλατα τα χέρια της και προσπάθησε, για άλλη μια φορά, να το αγκαλιάσει, εκείνο όμως, τρομοκρατημένο, της έριξε πολύ μα πάρα πολύ μελάνι και μπήκε τρομαγμένο να κρυφτεί στο σπιτικό του.
Η μικρούλα Έι, φύσει και θέσει γήινο πλάσμα, δεν γνώριζε ούτε από μελάνια ούτε από θαλάμια… Έτσι, παρά την επιμονή της να διαλύσει τη χρωστική ουσία και να εισχωρήσει στο θαλάμι, οι προσπάθειές της στέφθηκαν με παταγώδη αποτυχία. Παρ’ όλα αυτά, εκείνη εκεί… δεν σκόπευε να το κουνήσει ρούπι.
Το ερωτοχτάποδο, όμως, ε δεν ήταν και κανένα χθεσινό χταπόδι· είχε φτιάξει και άλλη τρύπα, μυστική, στο θαλάμι του και την έκανε από εκεί για να αποφύγει τη μικρούλα Έι που, όπως είπαμε, δεν το ’βαζε κάτω και περίμενε απ’ έξω για να το αγκαλιάσει. Μόλις βγήκε, λοιπόν, από τη μυστική έξοδο, πήγε κατευθείαν στη μάγισσα του βυθού για να του φτιάξει ένα μαγικό φίλτρο που θα κρατούσε οριστικά την Έι μακριά του. Η μάγισσα, που είχε βαρεθεί όλα αυτά τα χρόνια να της ζητάει ο κάθε τυχάρπαστος του βυθού ό,τι του ερχόταν, στραβομουτσούνιασε στην ιδέα και μόνο ότι κάποιος χτυπά τη φυκόπορτά της.
«Καλησπέρα, μάγισσα του βυθού!»
«Δεν ξέρεις καν πώς με λένε, ασεβές μαλάκιο;»
Το ερωτοχτάποδο που δεν το είχε, όπως ήδη έχετε καταλάβει, με τις κοινωνικές σχέσεις, κόμπιασε, πρασίνισε (αυτό κάνουν τα μαλάκια όταν ντρέπονται) και στο τέλος είπε: θέλω να με απαλλάξετε πάση θυσία από ένα μυστήριο πλάσμα που επιμένει να με αγκαλιάσει· και καθώς το έλεγε, έβαλε από συστολή ένα πλοκάμι μπροστά στα μάτια του. Η μάγισσα ήξερε ό,τι συνέβαινε στο βυθό καθώς δεχόταν καθημερινά επίσκεψη από τις κουτσομπόλες κουτσομούρες… Αυτές, λοιπόν, στη σημερινή τους κουτσομπολοεπίσκεψη ανέφεραν την ύπαρξη ενός αλλόκοτου πλάσματος έξω από το θαλάμι του χταποδιού.
Χμ, σκέφτηκε, κατάλαβα τι ακριβώς θέλει να ξεφορτωθεί αυτός ο θαλάσσιος φλώρος… (Ξέχασα να σας πω ότι η προηγούμενη θητεία της μάγισσας ήταν στην στεριά, αλλά μετά από μια αποτυχημένη αναλογία στη μίξη ενός φίλτρου, την εξοστράκισαν εδώ και χρόνια στο βυθό. Έτσι, γνώριζε πολύ καλά και τους φλώρους και τα πλάσματα σαν την Έι)…
«Δεν μου λες, μαλάκιο, τι σ’ έφερε μέχρι τη φυκόπορτά μου;», έκανε σαν να μην ήξερε τίποτα, με μάτια που σπιθοβολούσαν δυο φορές κακόβουλα, μια γιατί ήταν κακή μάγισσα και άλλη μια γιατί ποτέ της δεν είχε χωνέψει τον εξοστρακισμό της στο βυθό, από τους ηλίθιους του ΠΣΜ (Παγκοσμίου Συμβουλίου Μαγισσοηθικής).  
«Με κυνηγάει ένα αλλόκοτο πλάσμα με κίτρινα μαλλιά, μακριά χέρια και πόδια, και μεγάλο κόκκινο στόμα! Το φοβάμαι!! Ποτέ μου δεν έχω δει τέτοια επιμονή. Τι θέλει από μένα;», ρώτησε το ερωτοχτάποδο και έχυνε ποτάμι τα δάκρυα που κανείς δεν έβλεπε γιατί, μην το ξεχνάτε, βρισκόμαστε στο βυθό της θάλασσας.
«Άκου να δεις, φίλε μου, έχω γνωρίσει σωρεία φλώρων και φλωρομαλάκιων, αλλά σαν και σε σένα πρώτη φορά», είπε η στριφνή μάγισσα ανασηκώνοντας το δεξί της φρύδι. Και συνέχισε: «πώς είναι δυνατόν ένα χταπόδι του βεληνεκούς σου να φοβάται αυτό το μικρό άκακο πλάσμα;». «Δεν είναι άκακο», κλαψούρισε το χταπόδι «και γι’ αυτό θέλω κάποιο από τα ερωτοαπωθητικά σου ματζούνια». Μωρέ, ματζούνι θες ΕΣΥ; Θα το ’χεις! Αλλά με τα συστατικά και τη δοσολογία που θέλω ΕΓΩ, σκέφτηκε και γέλασε χαιρέκακα η μάγισσα. «Καλά, λοιπόν, σταμάτα να μυξοκλαίς. Έλα αύριο το πρωί να πάρεις το φίλτρο για να μείνει η αλλόκοτη μακριά σου. Κρίμα τα οκτώ σου πόδια», το τελευταίο το είπε μέσα από τα δόντια (ε, καλά, μέσα από όσα δόντια τής είχαν απομείνει)…
Κατεβάζει, λοιπόν, το ερωτοχτάποδο [πρέπει να αποσαφηνίσουμε σε αυτό το σημείο ότι έτσι το αποκαλούσε η Έι στις φίλες της, στην πραγματικότητα το χταπόδι μας το έλεγαν Ρρρρκγγξξ, αλλά αυτό το όνομα μόνο χταπόδια μπορούν να το προφέρουν] την κουκούλα μέχρι τα πλοκάμια του (του είχαν πει ότι του πάει) και μια και δυο γυρίζει στο θαλάμι του και πάει να μπει από τη μυστική τρύπα. Εκεί, όμως, διέκρινε ένα λευκό πράγμα μισοχωμένο κάτω από την πόρτα. Χάρηκε πολύ νομίζοντας ότι του είχε αφήσει μήνυμα η καλή του, η Άνθια.
«Πάντα μου άρεσε να χαζεύω τις μπάλες χιονιού. Τις έφερνα κοντά στο πρόσωπό μου, κοιτάζοντας τις λευκές κουκίδες να κορυβαντίζονται και ονειρευόμουν να γνωρίσω ένα πλάσμα σαν κι εσένα. Και τώρα που σε βρήκα, δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω. Γι’ αυτό, πρέπει να φύγω.
Υ.Γ.: επειδή τα δρομολόγια του θαλασσολεωφορείου έχουν σταματήσει λόγω περασμένης ώρας, απόψε θα καταλύσω στην πανσιόν του κυρίου Σαχλαμάρη», διάβασε με γουρλωμένα μάτια το ερωτοχτάποδο…
Διάβασε ξανά και ξανά το πλαστικοποιημένο χαρτί με τα φούξια γράμματα («τι χρώμα, Θεέ μου», μονολόγησε) και μπήκε τρέχοντας στο θαλάμι του. Πήγε αμέσως στη βιβλιοθήκη, φτιαγμένη από ανθεκτικά κοράλλια εισαγωγής (από Ωκεανία), και άνοιξε το λεξικό να δει τι στον δαίμονα σημαίνει η λέξη «κορυβαντίζονται». Θα μου πείτε τώρα, είναι σοβαρή αντίδραση αυτή;… Δεν ξέρω, αλλά το χταπόδι μας είχε πάθος με τις λέξεις και νόμιζε ότι τις ξέρει όλες… Καλά, βλέπω ότι χασμουριέστε, επιστρέφω στην ιστορία μας.
Μόλις εντόπισε τη λέξη, τη σημείωσε στο ΣΑΛ (Σημειωματάριο Άγνωστων Λέξεων), το οποίο ήταν γεμάτο σκόνη και βρισκόταν παροπλισμένο σχεδόν σε μια γωνιά της τεράστιας βιβλιοθήκης του. Χαμογέλασε στη φωτογραφία της Άνθιας, που την είχε πρώτη μούρη στο γραφείο του. Χαμογέλασε με σφιγμένα χείλη, κρύβοντας την τέλεια οδοντοστοιχία του (μα, καλά, κανείς δεν είχε βρεθεί να του πει μέχρι τότε πόσο πιο όμορφο ήταν όταν χαμογελούσε δίχως να σφίγγει τα χείλη του;). Έπειτα πήρε το σημείωμα της Έι και βάλθηκε να το κάμπτει μια από τη μια, μια από την άλλη, λιγάκι προβληματισμένο. Αμέσως μετά έψαξε στο διαδίκτυο τη διεύθυνση της πανσιόν του κυρίου Σαχλαμάρη. Έφερε στο μυαλό του εκείνο το αλλόκοτο πλάσμα: τα μάτια, τα μαλλιά, τα λεπτά του άκρα, το χαμόγελό του (που του θύμιζε μια παλιά του αγαπημένη). Τι θα κάνω με αυτή την criatura; ψέλλισε… (Α, ξεχάσαμε να σας πούμε ότι το ερωτοχτάποδο είχε ζήσει για χρόνια στη θάλασσα του Αλμποράν και μιλούσε άπταιστα ισπανικά).
Στο μεταξύ, η Έι, με τα κίτρινα μαλλιά και το κόκκινο στόμα, άραζε νωχελικά τα μακριά άκρα της στο διπλό σούπερ ντούπερ κρεβάτι του δωματίου 709 της πανσιόν του Σαχλαμάρη και σκεφτόταν τις επόμενες κινήσεις της. Φυσικά και δεν σκόπευε με την καμία να φύγει και να αφήσει τον αγαπημένο της (έτσι αποκαλούσε από μέσα της το ερωτοχτάποδο) όσο κι αν εκείνος τσίναγε και την απέφευγε. Με τίποτα! Κάτι τέτοιο ήταν πάνω από τις δυνάμεις της. «Η επιμένουσα νικά…», μονολόγησε, χωρίς να το πολυπιστεύει, χαζεύοντάς τον σε μια φωτογραφία που εντόπισε στο διαδίκτυο. Την ονειροπόλησή της διέκοψε ένα επίμονο χτύπημα στην πόρτα του 709. Η καβουρομάνα-καμαριέρα χαμογελώντας επιτηδευμένα δίνει στην Έι έναν φάκελο. Απορημένη τον πήρε στα χέρια της και διάβασε: από Ρρρρκγγξξ. Η Έι ευχαρίστησε βιαστικά την καβουρομάνα κι έκλεισε την πόρτα εμφανώς ταραγμένη. Με τρεμάμενα χέρια έσκισε άγαρμπα τον φάκελο. Δεν έγραφε πολλά. Μικρή Έι, λυπάμαι αλλά δεν μπορούμε να αγκαλιαστούμε… Τα μικρά μάτια της Έι γέμισαν δάκρυα. Τα σκούπισε όπως όπως, ντύθηκε, μάζεψε τα λιγοστά της πράγματα και κατέβηκε στη ρεσεψιόν της πανσιόν. Το παρασιτικό ισόποδο που είχε βάρδια εκείνη τη στιγμή, είχε αποκοιμηθεί στον πάγκο κι αναγκάστηκε να το σκουντήξει προκειμένου να τον ξυπνήσει. «Ένα ταξί, μπορείτε να καλέσετε ένα ταξί;», είπε προσπαθώντας να μην αναλυθεί σε αναφιλητά. «Έχει μια πιάτσα, βγαίνοντας δεξιά, στη γωνία», ψέλλισε το παρασιτικό ισόποδο, μην μπορώντας να κρύψει την τσαντίλα του. Βλέπετε δευτερόλεπτα πριν έβλεπε όνειρο τη γλυκιά κουτσομούρα Λίζυ (από τη γνωστή παρέα στην οποία προαναφερθήκαμε, μην τα ξαναλέμε) να τον πλησιάζει με σκοπούς που δικαιολογούσαν το επίθετο που τη συνόδευε… «Το ισόποδό μου μέσα!!! Ποτέ δεν θα μάθω τι έγινε μετά…», μουρμούρισε δίχως ίχνος επαγγελματισμού ο αγενής ρεσεψιονίστ.
Με το που άνοιξε την πόρτα της πανσιόν, η Έι αντίκρισε την απόκοσμη σκοτεινιά του βυθού. Έστριψε αριστερά (δεξιά, της είχε πει το ισόποδο, αλλά είχε κάνει λάθος) και κατευθύνθηκε στην πιάτσα όπου βρίσκονταν τρία νυσταγμένα ταξί. Άνοιξε την πίσω πόρτα του πρώτου απ’ αυτά, που το οδηγούσε μια χοντρή μουρμούρα, και είπε με δυνατή φωνή: «Στο θαλάμι του ερωτοχτ…, ε, στο θαλάμι του Ρκγξ, γρήγορα!». «Του ποιανού;», ρώτησε η μουρμούρα μπερδεμένη από την άθλια προφορά της Έι.
Εκείνη τη στιγμή ήχησε το απαρχαιωμένο κινητό της Έι και το έβγαλε ανόρεχτα από την τσάντα της: Γλυκιά μου, μου λείπεις. Θέλω να σε δω. Η διάθεσή της χάλασε ακόμη περισσότερο. Η καπάτσα μουρμούρα, χρόνια στην πιάτσα, την κοίταξε εξεταστικά μέσα από τον καθρέφτη. «Βάσανα, μικρή;», είπε. «Όχι, κανένα», απάντησε η μικρή Έι που δεν της άρεσε να ανακατεύονται στις υποθέσεις της και που εκείνη τη στιγμή σκεφτόταν τι πρέπει να κάνει… «Να πάω να βρω τον Ρρρρκγγξξ ή να γυρίσω εκεί που ξέρω ότι με περιμένει μια ζεστή αγκαλιά;». Ξεχάσαμε να πούμε ότι η μικρή Έι επικοινωνούσε καλά μόνο με αυτόν τον τρόπο: αγκαλιάζοντας τους άλλους. Υπήρχε, επομένως, ένα πλάσμα που αποζητούσε την αγκαλιά της κι άλλο ένα που την απέφευγε με βδελυγμία… «Εδώ σε θέλω… κάβουρα», είπε η μουρμούρα σαν να διάβαζε τη σκέψη της.
Τη στιγμή που η Έι κατευθύνεται με το ταξί, ξημερώματα πλέον, για άλλη μια φορά προς το θαλάμι του ερωτοχτάποδου, η μάγισσα του βυθού (Λόλα την έλεγαν όταν δούλευε στη στεριά, αλλά εδώ στο βυθό δεν το ξέρει κανείς) έχει τεντώσει τις στραβές αρίδες της στον καναπέ και βλέπει για δέκατη φορά τον πρώτο κύκλο του Casa de Papel (γουστάρει τρελά τον Profesor). Στην κουζίνα, έχει βάλει στο μάτι μια λιγδιασμένη κατάμαυρη κατσαρόλα και βράζει μέσα κάτι κρεμμύδια με φύκια. Η βρόμα που αναδύει το «μαγικό φίλτρο» είναι απαίσια (και λίγο λέμε). «Θα δώσω αυτή τη βλακεία στο μαλάκιο όταν έρθει και θα γελάσει κάθε πικραμένος», χαχάνισε ξύνοντας την τεράστια μύτη της και κοιτάζοντας λιγούρικα τον Profesor που εκείνη τη στιγμή μιλούσε από ένα κόκκινο τηλέφωνο με μια ξανθιά που πολύ, μα πάρα πολύ την τσάντιζε τη μάγισσα του βυθού.
Η μουρμούρα σταμάτησε το ταξί στην οδό Γουστάβου Αδόλφου Μπέκερ 14, έξω ακριβώς από το ποθητό, για την Έι, θαλάμι. Έδωσε στη μουρμούρα το αντίτιμο της κούρσας κι εκείνη της έκλεισε πονηρά το μάτι. Κάτι τέτοια έφερναν την Έι σε μεγάλη αμηχανία. Το αντιπαρήλθε και βγήκε από το ταξί. Τίναξε την ξανθιά της κώμη πίσω και με ένα χαρτομάντιλο αφαίρεσε λιγάκι από το κόκκινο κραγιόν (θα δείτε παρακάτω γιατί). Παρόλο που η καρδιά της χόρευε άτακτα, χτύπησε αποφασιστικά την πόρτα του wanna be αγαπημένου της. Το χταπόδι μισοζαλισμένο από τη μετάφραση ενός βιβλίου του Χούλιο Κορτάσαρ (χμ, δεν το έχουμε πει, ε; Ήταν εξαιρετικός μεταφραστής από τα ισπανικά), άνοιξε την πόρτα χωρίς προηγουμένως να ρωτήσει ποιος ήταν. Η Έι τού χάρισε το πιο γλυκό της χαμόγελο κι εκείνο δεν ήξερε πώς να κρύψει το σάστισμά του. Η Έι βλέποντάς το τόσο θελκτικό μέσα στην γκρι φόρμα και το μαύρο T-shirt, άπλωσε τα χέρια της και κόλλησε τα χείλη της στα δικά του (καταλάβατε τώρα γιατί αφαίρεσε το κραγιόν;) επαναλαμβάνοντας πολλές φορές: «ερωτοχτάποδό μου, ερωτοχτάποδό μου…».
Το ερωτοχτάποδο, για άλλη μια φορά, έμεινε αμέτοχο και έσφιξε ερμητικά τα χείλη του. Η Έι χαμογέλασε αμήχανα, κοντοστάθηκε για λίγο με την ελπίδα ότι ίσως εκείνο άλλαζε στάση, αλλά πού... Τότε στράφηκε πίσω της και με βλέμμα θολό –από το κλάμα– εντόπισε στο μισοσκόταδο τη μουρμούρα, η οποία, ακουμπισμένη στο καπό του ταξί της, μετρούσε το μεροκάματό της και σκεφτόταν την τσάντα στη βιτρίνα της μπουτίκ της Άννας της ζαργάνας. Η Έι άνοιξε την πίσω πόρτα και της είπε επιτακτικά: «Στο Μεταίχμιο [για τους αδαείς: το μέρος που ενώνει ξηρά και θάλασσα], και γρήγορα». Αυτό ήταν. Γύριζε πίσω. Σκεφτόταν τη μέρα που γνώρισε το ερωτοχτάποδο στο Μεταίχμιο και το ακολούθησε στο βυθό. Έκανε πολλή προσπάθεια να μάθει να αναπνέει εκεί, βλέπετε δεν ήταν ο φυσικός της χώρος. Δεν πειράζει, σκέφτηκε προσπαθώντας να μετριάσει λιγάκι τη λύπη της, απέκτησα μια δεξιότητα που δεν την είχα ποτέ φανταστεί.
Και ο καιρός περνούσε. Η Έι ένιωθε κάθε μέρα και λιγότερο την απουσία του ερωτοχτάποδου. Παρόλο που τραγούδια, βιβλία αλλά… και άλλα πλάσματα της το θύμιζαν πού και πού, η αλήθεια είναι ότι είχε ξενερώσει (και μεταφορικά, αλλά και κυριολεκτικά, αφού πλέον κυκλοφορούσε με τις 12ποντες γόβες της σε αυτό που συγγραφείς δίχως έμπνευση αποκαλούν «στέρεο έδαφος»).
Το ερωτοχτάποδο, στο μεταξύ, άρχισε να αισθάνεται «κάπως», σαν δεκάδες χαρούμενες πεταλούδες να πετάνε μέσα στο στομάχι του και να το προτρέπουν να πετάξει και εκείνο. Συνέχιζε, βέβαια, τη σχέση του με την Άνθια, αλλά πολλές φορές ερχόταν απρόσκλητο στο μυαλό του ένα αλλόκοτο πλάσμα με κόκκινο στόμα και κίτρινα μαλλιά…, το οποίο, ασυναίσθητα, προσπαθούσε να διώξει κουνώντας ατάκτως τα πλοκάμια του, λες και το ’χε μπροστά του…
Τότε λοιπόν, όταν όλα όσα έχουμε πει ως τώρα έμοιαζαν, αλλά δεν ήταν, μακρινή ανάμνηση, η πεισματάρα Έι αποφάσισε να επικοινωνήσει για μια ακόμα φορά μαζί του. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ποτέ δεν είχε πάψει να το «παρακολουθεί»· ενημερωνόταν από το χταποδοblog του. Μπορεί να την είχε απογοητεύσει, αλλά έτρεφε γι’ αυτό μεγάλη τρυφερότητα. Του έστειλε, λοιπόν, ένα μικρό, δήθεν αδιάφορο, μήνυμα, προσπαθώντας να βολιδοσκοπήσει την κατάσταση. «Θέλεις να συναντηθούμε στο Μεταίχμιο την ερχόμενη Πέμπτη στις εννιά;», την κεραυνοβόλησε εκείνο. Η συνάντηση στο Μεταίχμιο πράγματι έγινε και η Έι, σαν αποσβολωμένη, θυμήθηκε όλους τους λόγους που την έκαναν να θέλει να το αγκαλιάσει. Έτσι, ενώ το ερωτοχτάποδο είχε σκύψει και κοιτούσε με θαυμασμό τις πολύχρωμες γόβες της, αγγίζοντας απαλά τη γάμπα της, εκείνη του ψιθύρισε: ελπίζω να μην υπάρξει άλλος μήνας στη ζωή μου που δεν θα σε δω…
Αυτή τη φορά το χταπόδι, όχι απλώς δεν θέλησε να το σκάσει από την Έι, αλλά αντίθετα την έσφιξε δυνατά και με τα οχτώ πλοκάμια του και αφέθηκε σε ένα παρατεταμένο φιλί.
Κι όσοι αναρωτιέστε τι απέγινε η μάγισσα του βυθού… ε, δεν χολόσκασε που το χταπόδι δεν πήγε ποτέ να πάρει το μαγικό φίλτρο, πρώτον γιατί το είχε προπληρωθεί και δεύτερον γιατί ο βυθός δεν θα έπαυε ποτέ να της στέλνει ραγισμένες καρδιές πρόθυμες να πληρώσουν όσο όσο για «θαυματουργά» μαντζούνια. Κι όχι μόνο ο βυθός…

Η Όλγα Παλαιολόγου είναι πρωτοεμφανιζόμενη παραμυθού, με ειδικότητα στους αταίριαστους έρωτες. Επόμενο παραμύθι της: "Η Τσου και ο ελέφαντας με την κίτρινη τουλίπα".

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2020

Βιβλιοκριτική της/του D'Ailleurs's για τα Τρία λευκά φέρετρα, του Antonio Ungar




D'Ailleurs's Reviews > Τρία λευκά φέρετρα
του 


D'Ailleurs's review
Oct 02, 2019

it was amazing
Ξεκινάει σαν σάτιρα και στο τέλος γίνεται ένα δραματικό θρίλερ, το Τρία λευκά φέρετρα μέσα σε τριακόσιες περίπου σελίδες κάνει έναν κυνικό απολογισμό της ζοφερής αλήθειας που μαστίζει τις νοτιοαμερικάνικες "δημοκρατίες": κράτος τρόμου, διεφθαρμένοι πολιτικοί, πληρωμένη αντιπολίτευση, δολοφονίες, ρουφιάνοι, απαγωγές, χειραγώγηση του κοινού, παρακολούθηση πολιτών, νεποτισμός, συνωμοσίες και λοιπές ευχάριστες ασχολίες. Είναι εκπληκτικό πώς η εξέλιξη του βιβλίου δεν καθησυχάζει τον αναγνώστη: ακόμα και την τελευταία στιγμή τα πάντα είναι έτοιμα να καταρρεύσουν. Ιδιαίτερα σκληρό βιβλίο, όχι σε επίπεδο περιγραφών (μην περιμένετε σπλάτερ) αλλά στην ωμότητα με την οποία περιγράφει σκηνικά που δεν διαφέρουν πολύ από την πραγματικότητα. Διαβάστε με δική σας ευθύνη.


Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

Un poema de Julio Llamazares - Ένα ποίημα του Χούλιο Γιαμαθάρες



CANCIÓN DE CUNA PARA MI PADRE

  que, una noche amoratada, te creció un fusil entre las manos.

Fue como una primavera de fusiles nacida a borbotones entre un brillo nervioso de cigarros. ¿Recuerdas?

Y tú, con los zapatos sucios de miedo y de tristeza, te marchaste a pisar aquella España llena de sangre y de inmisericordia.


?¿?¿?¿?¿?¿?¿??¿?¿?¿?¿?¿?¿??¿?¿?¿?¿?¿?¿??¿?¿?¿?¿?¿?¿??¿?¿?¿?¿?¿?¿?


ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

Ξέρω ότι, μια νύχτα μωλωπισμένη, σου φύτρωσε ένα τουφέκι ανάμεσα στα χέρια.

Ήταν σαν μια άνοιξη των τουφεκιών που γεννήθηκε κοχλάζοντας ανάμεσα στη νευρική λάμψη των τσιγάρων. Θυμάσαι;

Κι εσύ, με τα παπούτσια βρόμικα από φόβο και θλίψη, έφυγες να (περ)πατήσεις σ’ εκείνη τη γεμάτη αίμα και απονιά Ισπανία.


El poema se publicó por primera vez en un libro colectivo de cuatro poetas leoneses que se tituló Barro (los otros tres eran Mercedes Castro, José Carlón y Miguel Escanciano). El libro es de 1977 y fue publicado en León por la editorial Celarayn. Traducción de Konstantinos Paleologos