Τρίτη 20 Φεβρουαρίου 2024

Amor eterno, de Konstantinos Paleologos / Παντοτινή αγάπη, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου

 

Amor eterno

Escasas semanas antes de que ellos dos se dieran cuenta de que lo suyo acabaría con su vida anterior, Ignacio Belíndez saco su mítico libro de minirrelatos, Minitonterías. Lo leyeron, dos desconocidos aún, por separado y lo volvieron a leer, ya dos amantes en pleno frenesí, juntos. Lo tradujeron inmediatamente a su idioma. Jamás publicaron la traducción. Quisieron conservarla solo para ellos dos. 

    Ignacio Belíndez permanece ajeno a todo esto.


/./././././././././


Παντοτινή αγάπη

Λίγες εβδομάδες πριν εκείνοι οι δύο καταλάβουν το μοιραίο της συνάντησής τους, ο Ιγνάθιο Μπελίντεθ κυκλοφόρησε το θρυλικό βιβλίο του, Minitonterías. Το διάβασαν, δύο άγνωστοι ακόμη, χωριστά, και το ξαναδιάβασαν, δύο εραστές σε πλήρη φρενίτιδα, μαζί. Το μετέφρασαν αμέσως στη γλώσσα τους. Δεν δημοσίευσαν ποτέ τη μετάφραση. Θέλησαν να την κρατήσουν μόνο για εκείνους τους δύο.

    Ο Ιγνάθιο Μπελίντεθ δεν έχει ιδέα για όλα αυτά.


Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου 2024

H Περουβιανή Blanca Varela στα ελληνικά σε συλλογική μτφρ από τις εκδόσεις Librofilo & Co


 


Curriculum vitae


digamos que ganaste la carrera

y que el premio

era otra carrera

que no bebiste el vino de la victoria

sino tu propia sal

que jamás escuchaste vítores

sino ladridos de perros

y que tu sombra

tu propia sombra

fue tu única

y desleal competidora


................................................ 


Curriculum vitae

 

ας πούμε ότι κέρδισες τον αγώνα δρόμου

και ότι το έπαθλο

ήταν ακόμα ένας αγώνας

ότι δεν ήπιες το κρασί της νίκης

αλλά το ίδιο σου το αλάτι

ότι ποτέ δεν άκουσες ζητωκραυγές

αλλά γαβγίσματα σκύλων

και ότι η σκιά σου

η ίδια σου η σκιά

ήταν η μοναδική

και ανέντιμη αντίπαλός σου


Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2024

Un poema de Héctor Viel Temperley / Ένα ποίημα του Έκτορ Βιέλ Τεμπερλέι

 

Hospital Británico

La muchacha regresa con rostro de roedor,
desfigurada por no querer saber lo que es ser
joven.

Llevando otro embarazo sobre las largas piernas,
me pide humildemente fechas para una lápida.


././././.


Βρετανικό Νοσοκομείο

Η κοπέλα επιστρέφει με μουσούδι τρωκτικού,

παραμορφωμένη επειδή δεν θέλει να ξέρει τι σημαίνει να είσαι νέα.


Κουβαλώντας άλλη μια εγκυμοσύνη πάνω στα μακριά της πόδια,

μου ζητάει ταπεινά ημερομηνίες για μια ταφόπλακα.



Ο Héctor Viel Temperley γεννήθηκε και πέθανε στο Μπουένος Άιρες (1933-1987). Ήταν ποιητής. Σε όλη του τη ζωή έδωσε μόνο μία συνέντευξη, τη χρονιά του θανάτου του. Το σύντομο ποίημα που παρουσιάζουμε εδώ ανήκει στην ομότιτλη συλλογή, Hospital Británico, του1986

Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου 2024

15 aforismos/αφορισμοί de/του Miguel Ángel Arcas/Μιγκέλ Άνχελ Άρκας

 

15 αφορισμοί του Μιγκέλ Άνχελ Άρκας

[https://www.hartismag.gr/hartis-62/metafrash/dekapente-aforismoi]

 

 

O Μιγκέλ Άνχελ Άρκας [Miguel Ángel Arcas] είναι ποιητής και συγγραφέας αφορισμών, γεννημένος το 1956 στη Γρανάδα (Ισπανία). Διευθύνει τον εκδοτικό οίκο Cuadernos del Vigía. Έχει δημοσιεύσει τα βιβλία Los sueños del realista (Εθνικό Βραβείο Ποίησης Miguel Hernández, Fundación Miguel Hernández, 2000), El baile (Cuadernos del Vigía, 2002), Llueve horizontal (Βραβείο της πόλης της Κόρδοβας Ricardo Molina, Hiperión, 2015), Alevosía (La Isla de Siltolá, 2016) και Cuaderno de Choisy (Fórcola Ediciones, 2021). Επίσης έχει δημοσιεύσει τρία βιβλία με αφορισμούς: Aforemas (Fundación José Manuel Lara, 2004), Más realidad (Pre-textos, 2012) και Los tres pies del gato (Trea, 2019). Έχει συμπεριληφθεί σε ανθολογίες όπως το Pensar por lo breve. Aforística española de entresiglos (1980-2012) (Trea, 2013), Aforistas españoles vivos (Libros al Albur, 2015), Concisos. Aforistas españoles contemporáneos (Cuadernos del Laberinto, 2017), Verdad y media. Antología de aforismos españoles del siglo XXI (2001-2016) (La Isla de Siltolá, 2017). Για τους αφορισμούς του, χρησιμοποιεί τον όρο aforema (αφορ-ήμα), ως υβρίδιο αφορισμού-ποιήματος.

 

***

 

Un aforismo debe ser exacto, como una declaración a Hacienda.

Ένας αφορισμός πρέπει να είναι ακριβής, σαν φορολογική δήλωση.

 

***

 

La verdad, como poco, lleva una doble vida.

Η αλήθεια διάγει, το λιγότερο, διπλή ζωή.

 

***

 

Nunca podrás deshacerte de lo que has perdido.

Ποτέ δεν θα μπορέσεις να απαλλαγείς από αυτό που έχεις χάσει.

 

***

 

La fe une.

El conocimiento desata.

Η πίστη ενώνει.

Η γνώση αποδεσμεύει.

 

***

 

Quien más te quiere te desconoce mejor que nadie.

Αυτός που σ’ αγαπάει πιο πολύ, σε ξέρει λιγότερο απ’ τον καθένα.

 

***

 

Una máscara no esconde un rostro, esconde una herida.

Μια μάσκα δεν κρύβει ένα πρόσωπο, κρύβει μια πληγή.

 

***

 

Los pesimistas también se equivocan.

Και οι απαισιόδοξοι κάνουν λάθη.

 

***

 

Cuando la rutina alcanza prestigio la llaman Eternidad.

Όταν η ρουτίνα αποκτά κύρος την αποκαλούν Αιωνιότητα.

 

***

 

A veces la esperanza

no es lo último que se pierde,

sino lo que nos pierde.

Μερικές φορές η ελπίδα

δεν είναι το τελευταίο που πεθαίνει,

αλλά αυτό που μας πεθαίνει.

 

***

 

Un beso es un caballo de Troya.

Ένα φιλί είναι ένας Δούρειος Ίππος.

 

***

 

La rectitud siempre termina torciendo las cosas.

Η ορθότητα στο τέλος πάντα στρεβλώνει τα πράγματα.

 

***

 

La memoria es lo que queda después de olvidar.

Η μνήμη είναι αυτό που μένει μετά τη λήθη.

 

***

 

La oscuridad es un cadáver, y no sabes de quién.

Το σκοτάδι είναι ένα πτώμα, και δεν ξέρεις ποιανού.

 

***

 

Vive y haz vivir. Lo demás, pompa de jabón, hueso de muerto.

Ζήσε και άσε τους άλλους να ζήσουν. Όλα τ’ άλλα, τρύπα στο νερό, χαμένος κόπος.

 

***

 

La lujuria va contra natura: rejuvenece.

Η λαγνεία πάει ενάντια στη φύση: ξανανιώνει.

 

***

 

Η παρούσα ομαδική μετάφραση είναι προϊόν του μαθήματος «Μεταφρασεολογία και μετάφραση κειμένων ισπανόφωνης λογοτεχνίας στην ελληνική» που δίδαξε, κατά το ακαδημαϊκό έτος 2023/24, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στο Τμήμα Ιταλικής Φιλολογίας του ΑΠΘ. Συμμετείχαν οι φοιτήτριες και οι φοιτητές: Ιάσων Βαής Στεργιάδης, Αλέσια Γκολέμι, Κωνσταντίνα Δράτσα, Μαρία Λαζαρίδου, Αναστασία Μποζίνου, Βίκυ Παπακώστα, Δημήτριος Σαλονικίδης, Ελεούσα-Ελευθερία Σαρρή, Χριστόφορος-Γεράσιμος Σκλαβούνος, Έλενα Τάπου, Λίνα Χαριστού, Αιμίλιος Χρυσικόπουλος.

 

 

Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2024

2 minirrelatos de Konstantinos Paleologos

 

Un trepa  no canta nunca canciones de amor

Llevaba meses con el plan. Salir solos. Mi jefa y yo. No fue fácil. Me lo curré un montón. Por qué permití que eligiera ella el sitio... ¡Un karaoke! En “Solamente tú” hice un ademán de desesperación. Fue lo que me traicionó.


>.<>.<


Cuenta atrás 

No me da tiempo de entristecerme con los 60 que se acercan, y ya se avecinan en un santiamén los 55... los 50... los 45...

Hoy cumplo 10 y mi mamá me compra zapatos de charol en el Corte Inglés.

Me están apretando.

Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 2024

Αndrés Neuman: La realidad / Αντρές Νέουμαν: Η πραγματικότητα

 

Αndrés Neuman 

 

 

La realidad

 

 —¡Llueve! ¡Llueve! ¡Mamá, mira cómo llueve!

Eso exclama riendo la niña del vestidito rosa, que pasea de la mano de su madre. Para ser sinceros, no nos agrada demasiado el vestidito rosa. Pero así es como la ha vestido su madre, y uno bastante tiene con preocuparse de lo suyo como para ir censurando la vestimenta ajena, y mucho menos la de una niña tan simpática.

Así que la niña del vestidito rosa, riendo sin cesar, tira de la mano de su madre: una mujer de apariencia sobria y un punto distraída o cansada de los continuos hallazgos de su hija. Esto nos la vuelve poco amable, aunque cada uno educa a sus retoños como mejor entiende y uno tiene bastante con lo suyo, etcétera, etcétera. Reconozcamos que la señora conserva unos magníficos tobillos. Camina erguida como una reina. Tacón va, tacón viene.

—¡Mamá, llueve! ¡Mira cómo llueve! –insiste la niña.

La señora se detiene en seco, nunca mejor dicho, y le clava una mirada que si no tuviera uno ya bastante, etcétera, podríamos calificar de injusta o incluso de terrible. Le suelta la mano a su hija. Mira con didáctica vehemencia hacia arriba, hacia donde se elevan las hileras de balcones floreados bajo un cielo impoluto, azulísimo. Luego vuelve a mirar a la niña y pone los brazos en jarra.

—¡Llueve, mamá, llueve!

La niña ríe y ríe. Brinca en círculos, sacudiéndose los húmedos hombritos. Su madre menea la cabeza y resopla abultando los labios bien pintados.

—¡Llueve! ¡Llueve…!

Pero sucede que las evidencias rara vez son evidentes: la severa señora detiene el movimiento de su hija como quien posa un dedo sobre un trompo, le aprieta la carita iluminada y se agacha, hablándole al oído:

—Alba, hija. Oye. Que pareces tonta. ¿Es que no te das cuenta de que el agua cae de los balcones?

Alba aparta la cara, baja la vista un momento. Luego chasquea la lengua con fastidio y decide tener paciencia con su madre. Contesta muy despacio, subrayando cada sílaba:

—Ya lo sé, mamá: los balcones. Pues claro. Pero… ¡mira, mami, mira cómo llueve! ¡Qué bonita, qué requetebonita es la lluvia!

Dicho lo cual, Alba regresa de inmediato a su júbilo y a sus brincos, haciendo ondear ese insólito vestidito rosa del que ya no opinaremos.

 

>.<>.<

 

Αντρές Νέουμαν

 

Η πραγματικότητα

 

«Βρέχει! Βρέχει! Μαμά, κοίτα πώς βρέχει!»

Αναφωνεί γελώντας η μικρή με το ροζ φορεματάκι, που περπατά πιασμένη από το χέρι της μητέρας της. Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν μας πολυαρέσει το ροζ φορεματάκι. Όμως έτσι την έντυσε η μητέρα της, και αντί να επικρίνει κανείς τις ενδυματολογικές επιλογές των άλλων, πόσο μάλλον μιας τόσο χαριτωμένης μικρής, ας κοιτάζει καλύτερα τη δικιά του καμπούρα.

Κι έτσι η μικρή με το ροζ φορεματάκι, γελώντας χωρίς σταματημό, τραβάει από το χέρι τη μητέρα της: μια γυναίκα με σοβαρό παρουσιαστικό και κάπως αφηρημένη, ή κουρασμένη από τις συνεχείς ανακαλύψεις της κόρης της. Αυτό μάς την κάνει λιγότερο συμπαθητική, παρόλο που ο καθένας ανατρέφει τα βλαστάρια του όπως νομίζει, και καλύτερα να κοιτάζει τη δικιά του καμπούρα και τα λοιπά, και τα λοιπά. Ας αναγνωρίσουμε όμως ότι η εν λόγω κυρία διαθέτει εξαιρετικούς αστραγάλους. Περπατά στητή σαν βασίλισσα. Τα τακούνια της, τακ τουκ.

«Μαμά βρέχει! Κοίτα πώς βρέχει!», επιμένει η μικρή.

Η κυρία πατάει φρένο στεγνά, κυριολεκτικά μιλώντας, και της ρίχνει ένα βλέμμα που, αν κάποιος δεν είχε πολλά στο κεφάλι του και τα λοιπά, θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει άδικο, ή ακόμα και απαίσιο. Αφήνει το χέρι της κόρης της. Κοιτάζει με δασκαλίστικο ζήλο προς τα πάνω, όπου υψώνονται σειρές από λουλουδιασμένα μπαλκόνια, κάτω από έναν καθάριο, καταγάλανο ουρανό. Ύστερα ξανακοιτάζει τη μικρή και βάζει τα χέρια της στη μέση.

«Βρέχει, μαμά, βρέχει!»

Η μικρή γελάει, όλο γελάει. Χοροπηδάει γύρω-γύρω, τινάζοντας τους μουσκεμένους ώμους της. Η μητέρα κουνάει το κεφάλι της και ξεφυσάει φουσκώνοντας τα καλοβαμμένα χείλη της.

«Βρέχει! Βρέχει…!»

Όμως μερικές φορές τα προφανή πράγματα δεν είναι καθόλου προφανή: η αυστηρή κυρία σταματάει την κίνηση της κόρη της∙ σαν κάποιος που βάζει το δάχτυλο πάνω σε μια σβούρα, πιέζει το λαμπερό προσωπάκι και σκύβει μιλώντας της στο αφτί:

«Άλμπα, κορίτσι μου, άκου. Μη λες χαζομάρες. Δεν καταλαβαίνεις ότι το νερό πέφτει από τα μπαλκόνια;»

Η Άλμπα γυρνάει από την άλλη το πρόσωπό της, χαμηλώνει για μια στιγμή το βλέμμα. Ύστερα πλαταγίζει τη γλώσσα της εκνευρισμένη και αποφασίζει να δείξει υπομονή με τη μητέρα της. Απαντάει πολύ αργά, τονίζοντας κάθε συλλαβή:

«Το ξέρω, βρε μαμά: τα μπαλκόνια. Φυσικά. Μα… κοίτα, μανούλα, κοίτα πώς βρέχει! Τι όμορφη, τι πανέμορφη που είναι η βροχή!»

Κι αφού είπε όσα είχε να πει, η Άλμπα επιστρέφει ευθύς στη χαρά και στα χοροπηδητά της, κάνοντας να ανεμίζει το ασυνήθιστο ροζ φορεματάκι της, που δεν θα το σχολιάσουμε άλλο.

 

>.<>.<

 

Ο Αντρές Νέουμαν (Andrés Neuman) γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες το 1977, αλλά από οκτώ ετών ζει και εργάζεται στη Γρανάδα. Έχει γράψει μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμια και ποιητικές συλλογές. Θεωρείται από τους καλύτερους σύγχρονους ισπανόφωνους μυθιστοριογράφους.

 

Η παρούσα ομαδική μετάφραση είναι προϊόν του μαθήματος «Μεταφρασεολογία και μετάφραση κειμένων ισπανόφωνης λογοτεχνίας στην ελληνική» που δίδαξε, κατά το ακαδημαϊκό έτος 2023/24, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στο Τμήμα Ιταλικής Φιλολογίας του ΑΠΘ. Συμμετείχαν οι φοιτήτριες και οι φοιτητές: Ιάσων Βαής Στεργιάδης, Αλέσια Γκολέμι, Κωνσταντίνα Δράτσα, Μαρία Λαζαρίδου, Αναστασία Μποζίνου, Βίκυ Παπακώστα, Δημήτριος Σαλονικίδης, Ελεούσα-Ελευθερία Σαρρή, Χριστόφορος-Γεράσιμος Σκλαβούνος, Έλενα Τάπου, Λίνα Χαριστού, Αιμίλιος Χρυσικόπουλος.