6 poemas de Ifigenia Doumi traducidos al
español
UMA, 15 de abril de
2026
|
ΜΟΝΑΧΑ ΟΙ ΜΕΛΙΣΣΕΣ ΒΟΥΙΖΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΞΕΡΙΑΔΕΣ Οι χείμαρροι που έπεφταν απ’ το βουνό έπαιρναν μαζί τα μυστικά των σπιτιών. Σκούπιζαν τότε οι νοικοκυρές τις αυλές μη μείνει τίποτα μέσα, κι εκείνοι σάρωναν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους για να καταλήξουν χορτάτοι στη θάλασσα. Τώρα οι άνθρωποι κλείσαν τα πορτοπαράθυρα. Περνάς απ’ έξω και δεν ακούς ούτε την ανάσα τους, και δεν θα το καταλάβεις όταν μια μέρα πνιγούν βουβά στις ίδιες τους τις ιστορίες. ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΛΙ ΜΠΑΪ Διάβασε κάτι στον εαυτό σου δυνατά για να τον
καλοπιάσεις όταν το μόνο που του μένει είναι να κοιμηθεί ―γιατί τίποτε άλλο δεν μπορεί να κάνει―, κάν’ του λίγη παρέα, πες του ένα παραμύθι, κι όταν αρχίσεις να νυστάζεις κι η γλώσσα γλιστρά και βλέπεις ότι παύει να σε παρακολουθεί, προσπάθησε λίγο ακόμα· η φωνή που λυγίζει του δίνει μια παρηγοριά ― δεν είναι μόνος. Μετά κλείσε το βιβλίο κι άσ’ το να πέσει απαλά δίπλα στο μαξιλάρι του κι άσε το φως ανοιχτό να σε βλέπει αν ανοίξει τα μάτια ότι είσαι ακόμα εκεί ― κι άσ’ τον να φύγει. ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΟΥΜΠΙ Την ώρα που μιλούσαμε άνοιξε η πόρτα. Την ώρα που μιλούσαμε, που ήμουν εγώ εδώ κι εσύ εκεί, άνοιξε η πόρτα. Εκεί άνοιξε η πόρτα. Την ώρα που μιλούσαμε, άνοιξε η πόρτα και κάποιος
μπήκε. Εκεί κάποιος μπήκε. Άνοιξε μόνος του την πόρτα και
μπήκε. Άκουσα την πόρτα ―την εκεί πόρτα― να ανοίγει και να
κλείνει. Σε άκουσα να σιωπάς. Κατάλαβα ότι κάποιος μπήκε. Ένα κλειδί έστρεψε την κλειδαριά προς τα αριστερά, έστρεψε το κεφάλι σου προς τα πίσω, έστρεψε το βλέμμα μου στο πλάι. Μια στιγμιαία επιλογή πυροδότησε τρεις αντιδράσεις, που ακολουθήθηκαν από άλλες τρεις. Η κλειδαριά στράφηκε προς τα δεξιά, το κεφάλι σου προς τα μπροστά, το βλέμμα μου προς τα κάτω. ΔΙΑΜΠΕΡΕΣ ΠΑΡΚΙΝ Όταν φυσάει, σ’ αυτά τα πάρκιν τα φιλιά τα παίρνει ο άνεμος. Περίμενε τουλάχιστον να μας φέρουν το αμάξι. ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ
ΑΝΤΩΝΙΟΥ Que estranha
forma de vida
Amália Rodrigues ανήμερα, η βαλίτσα μου χάθηκε στη Λισαβώνα. Γλίστρησαν μέσα της σαρδέλες και χέλια, μπλέχτηκαν με τα ρούχα, τα κάπνισαν, τα λάδωσαν, και μου τα έστειλαν πίσω μετά από μέρες ξεμυαλισμένα. Και μέσα απ’ την αλλόκοτη κονσέρβα ψάρεψα ένα ένα τα φιλιά μας στα πλακόστρωτα, να έχω τουλάχιστον κάτι όταν η ζωή παραγίνεται
παράξενη. ΤΑ ΚΟΥΜΑΝΤΑ Αρχίζω ήδη να επιλέγω τις λέξεις που θα σου μεταφέρουν κάποτε μια ιστορία. Θα βάζω την κασέτα και μάλλον δεν θα θυμάμαι ότι την ώρα που έστριβα λίγο δεξιά το τιμόνι για να αποφύγω τη λακκούβα στην Αμφιθέας, ήξερα ότι όσες απ’ τις σημερινές επιλογές μου επιβιώσουν, θα βγαίνουν για χρόνια από τα χείλη μου να σε εντυπωσιάσουν ή να σε αφήσουν αδιάφορη. Ίσως δακρύσεις, ίσως βαρεθείς, αφού οι λέξεις μου αν θάμπωσαν δεν θα μου πεις. |
SOLO LAS ABEJAS
ZUMBAN EN LOS CAUCES SECOS Los torrentes
que caían de la montaña se llevaban los
secretos de las casas. Las mujeres
entonces barrían los patios para que no
quedara nada dentro, y ellos
arramblaban con todo a su paso para morir saciados
en el mar. Ahora la gente
ha cerrado puertas y ventanas. Si pasas por allí
ni su respiración se oye, y no te darás
cuenta cuando un día en silencio se
ahoguen en sus propias historias. LEYENDO A LI
BAI Léete algo en
voz alta para calmar el ánimo cuando lo único
que te quede sea dormir ―porque no
puedes hacer nada más―, acompáñate
un rato, cuéntate un cuento, y cuando te
entre sueño y se te trabe la lengua y veas que ya
no te atiendes, intenta seguir
un poco más; la voz que
decae te sirve de consuelo ― no estás
solo. Luego cierra el
libro y déjalo caer con suavidad junto a la
almohada y deja la luz encendida, que veas, si
abres los ojos, que aún estás ahí ― y déjate ir. BOTÓN ROJO Mientras
hablábamos se abrió la puerta. Mientras
hablábamos, y estaba yo aquí y tu allí, se abrió la
puerta. Allí se abrió
la puerta. Mientras
hablábamos se abrió la puerta y alguien entró. Allí alguien
entró. Alguien abrió la puerta y entró. Oí la puerta
―la puerta de allí― abrirse y cerrarse. Te oí callar.
Me percaté de que alguien entraba. Una llave giró
la cerradura hacia la izquierda, giró tu cabeza
hacia atrás, giró mi mirada a
un lado. Una decisión
del momento desencadenó tres reacciones, a las que
siguieron otras tres. La cerradura
giró hacia la derecha, tu cabeza hacia
delante, mi mirada hacia
abajo. PARKIN DE DOBLE
ACCESO Cuando hace
aire, en estos parkin los besos se los lleva el viento. Espera al menos a que nos
traigan el coche. EL DÍA DE SAN
ANTONIO Que estranha forma
de vida Amália
Rodrigues mi maleta se
perdió en Lisboa. Se colaron dentro
sardinas y anguilas, se enredaron
con la ropa, la dejaron
ahumada, aceitosa, y me la
devolvieron tras unos días como loca. Y del interior
de esa lata tan peculiar fui pescando
uno a uno nuestros besos por el empedrado, para tener al
menos algo cuando la vida se vuelva demasiado extraña. PREPARATIVOS Ya he empezado
a elegir las palabras que un día te contarán
una historia. Cada vez que me
repita acaso no
recuerde que, al girar
un poco el volante a la derecha para
evitar el bache de la avenida de
Amficea, sabía que las
decisiones de hoy que pervivan,
saldrán durante años de mis labios
para dejarte impactada o indiferente. Tal vez vas a llorar, tal vez te vas
a aburrir, pues si mis
palabras se desgastan no me lo vas a
decir. |
