5 Ποιήματα του Ιλάριο Χιμένεθ Γκόμεθ

 

 

[1]

 

Αυτό το σώμα φτιαγμένο από χρόνο

έρχεται σημαδεμένο από τη λήξη του.

Και μέσα του οι ώρες

ήμερα θα αργοσβήνουν

σαν την παλιά κι επαναλαμβανόμενη μελωδία

που χορεύουν κίτρινα τα φθινόπωρα.

 

 

[2]

 

ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ Η ΖΩΗ

 

Ι

 

Δεν είμαι μονάχα όσα θυμάμαι·

υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος μέσα μου

φτιαγμένος απ’ όλα όσα έχω χάσει.

 

Η παλίρροια ακούραστη παρασέρνει

τα συντρίμμια του ναυαγίου

επίμονα.

 

Ήδη σβήνουν τα φώτα.

Ήδη μας πιάνει η νύχτα.

Σ’ αυτό το σπίτι αναπνέω ακόμη…

 

II

 

Τρεμουλιάζουν νερόλακκοι στα δάχτυλα

για να συμβεί η ζωή.

 

Μια καταιγίδα από κοχύλια

σε κοιμητήρια και δρόμους

φερμένα από τα ρεύματα της θάλασσας.

 

Εδώ που ήταν κάποτε η νύχτα

τώρα είσαι εσύ∙ οριστικά

σε όλα όσα δεν θα μπορέσω να περισώσω,

σε όλα όσα δεν θα μπορέσω να σου επιστρέψω.

 

 

[3]

 

ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

 

Η μέρα μπαίνει κι έχουμε αγκαλιαστεί

όπως κάνει ένα δάσος με τις ρίζες του.

 

Η μνήμη του οικείου χωράει σε κάποια μάτια,

σε μικρά έντομα που δείχνουν την πληγή να συμβαίνει,

τον ιδρώτα της γης, το δηλητηριασμένο νερό.

Ακόμα και ο πιο βαθύς πόνος γίνεται πεταλούδα.

 

Πίσω μένει η νύχτα

και στην ψυχή προβάλλονται των δέντρων οι σκιές,

θραύσματα θραυσμάτων που δεν έβρισκαν μορφή.

Όλοι, τώρα πια το ξέρεις,

ενωμένοι για πάντα από το ίδιο ρίγος.

 

Είναι καιρός να πετάξουμε.

Η νοσταλγία θα είναι ένα εμείς.

Ίσως το όνειρο να ήταν ένα άλλο παράθυρο.

 

 

[4]

 

Μιλώ για ό,τι είναι δικό μου με ό,τι δεν είναι δικό μου,

για το προσωπικό μ’ εκείνο που μου είναι ξένο,

για τις φωνές του κόσμου με λέξεις δανεικές,

για τα τελευταία σύνορα που δεν υπάρχουν.

 

Το μέτρο της αλήθειας συμβαίνει στον άλλο.

 

 

[5]

 

Αυτή η αναπόφευκτη σωματικότητα

είναι η απόδειξη πως ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο∙

ίσως τα ξένα βλέμματα μονάχα

ως το μοναδικό αντιληπτό όριο της ελευθερίας σου.

 

Ναι, υπάρχουν φορές που σκέφτεσαι,

όπως ο Σαρτρ πως η κόλαση είναι οι άλλοι.

Το άλλο, η ετερότητα, η διαφορά.

Και σ’ αυτόν τον πλησίον είναι που η φύση

βρίσκει πάντοτε τον ακριβή τρόπο

να σε κάνει να νιώθεις όλο και πιο μικρός,

εκεί που η ντροπή είναι αναγνώριση

και καρπός της ίδιας μας της καταστροφής.

 

           

 

 

Ο Hilario Jiménez Gómez (Μοντάντσεθ, Κάθερες, 1974) είναι πτυχιούχος Ισπανικής Φιλολογίας και καθηγητής Ισπανικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας. Ειδικεύτηκε στη μελέτη της ισπανικής λογοτεχνίας του πρώτου τρίτου του 20ού αιώνα, δημοσιεύοντας πολυάριθμα άρθρα, δοκίμια και κριτικές εκδόσεις για τους Ρουμπέν Νταρίο, Αντόνιο Ματσάδο, Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Ραφαέλ Αλμπέρτι, Μαρία Τερέσα Λεόν, τις ποιήτριες της γενιάς του ’27, τον Πάμπλο Νερούδα και τον Μιγκέλ Ερνάντεθ, καθώς και για τους Εμίλια Πάρδο Μπαθάν, Φέλιξ Γκράντε, Χουάν Αντόνιο Γκάγια Νούνιο ή την Κόντσα δε Μάρκο.

Έχει επίσης προσεγγίσει την ποιητική γραφή, δημοσιεύοντας πολλά βιβλία, όπως τα En un triángulo de ausencias (2003), Hoy es siempre todavía (2012), De la noche a los espejos (2015), Para que la vida ocurra (2018), Fragilidades (2021) και La otredad (2024). Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες. Στο Savia y ceniza (2020) έχει συγκεντρώνει όλο το ποιητικό του έργο μέχρι τότε.

Έχει λάβει, μεταξύ άλλων, το βραβείο «Diálogo de Culturas» (2018), το βραβείο «Escriduende» της Έκθεσης Βιβλίου της Μαδρίτης (σε δύο περιπτώσεις, το 2019 και το 2021), το Βραβείο Ποίησης «Rubén Darío» (2020), το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας «Gustavo Adolfo Bécquer» (2023) και το Βραβείο Ποίησης «Silos» (2025). Οι πιο προσωπικές του σελίδες συγκεντρώνονται στο ημερολόγιό του Exprimiendo limones de madrugada (2013).

 

 

Η μετάφραση των ποιημάτων του Hilario Jiménez Gómez αποτελούν προϊόν εργαστηρίου συλλογικής μετάφρασης που συντόνισε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, στις 17 Ιουνίου 2026, στο πλαίσιο του 18ου Φεστιβάλ ΛΕΑ, παρουσία της φιλολόγου και μελετήτριας της Γενιάς του ’27, Πέπα Μέρλο.

 

Συμμετείχαν οι μεταφράστριες: Ηλέκτρα Αναγνώστου, Δέσποινα Γιαβάση, Κονστάνς Ελμαλόγλου, Μαρία Κολεύρη, Αλίκη Μανωλά, Ματίνα Μπίλλια, Στέλλα Παναγοπούλου, Γεωργία Πατινιώτη, Laura Salas, Γιούλη Χαμηλάκη.