Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Αντρές Νέουμαν, Μαύρες σταγόνες (50 αστικά χαϊκού)

Αντρές Νέουμαν (Andrés Neuman) [1]
Μαύρες σταγόνες
(50 αστικά χαϊκού)

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος,
Νάντια Γιαννούλια,
Δώρα Δημητρίου,
Θεώνη Κάμπρα[2]


Μην ακολουθείς τα ίχνη των προγόνων.
Αναζήτησε αυτό που εκείνοι αναζήτησαν.
Μπασό

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Ξανά και ξανά                                                                              Ξεφτισμένο να
φώτα που με κυκλώνουν.                                                        παρασόλι τυχαία
Αμηχανία.                                                                                     μέσα στη βροχή.

Στρογγυλό, πράο                                                                       Τα κορδόνια μου
μες στις γραμμές του μετρό                                                    στο παγκάκι τα δένω.
το περιστέρι.                                                                                Επαίτης κοιτά.

Μικρές σταγόνες                                                                        Φρούδα αγκαλιά
στο τζάμι του αμαξιού.                                                              ψάχνει ο μικρός κισσός
Δεν θα μπουν ποτέ.                                                                  μες στο τσιμέντο.

Πάνω στους στύλους                                                                Φτάνει ο βοριάς
σπάει χίλια κομμάτια                                                                βοή, μέταλλο, καπνός
βουβή η βροχή.                                                                          με τη μηχανή.

Ουρανόσταλτες                                                                         Φύλλο πεσμένο
καρφίτσες και μολύβι                                                                στο τζάμι του αμαξιού.
πάνω στη στέγη.                                                                       Τα πάντα γερνούν.

Στον ακάλυπτο
ένα δέντρο αρκείται,
πράσινο, χρυσό.

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Αρχή χειμώνα.                                                                           Παρατημένο
Πάνω στ’ αυτοκίνητα                                                               παπούτσι με τακούνι.
πράσινη πάχνη.                                                                        Κρύο πρωινό.

Στρίβει στο δρόμο                                                                     Σβήνει το νερό
τ’ ομιχλώδες πρωινό.                                                               μέσα στους υπονόμους.
Κανείς δεν το ’δε.                                                                      Κανένα μέλλον.

Γέρος δεν μπορεί,                                                                    Μία σειρήνα,
ένα πόδι στο σκαλί,                                                                 πορτοκαλής ίλιγγος,
ανέβει τραμ. STOP                                                                    ανατριχίλα.

Τόσο θλιβερό:                                                                           Έν’ αδέσποτο
Ένα λάστιχο κυλά                                                                    γαβγίζει ξοπίσω μου.
στη λεωφόρο.                                                                           Πάμε παρέα.

Ήχος κινητού,                                                                           Σκιά προβάλλει,
κανείς στη λεωφόρο.                                                               στο χιονισμένο δρόμο
Ήχος κινητού.                                                                           μια κίνηση ματ.

Μία ομπρέλα                                                                             Στο φως της λάμπας
στον κάδο των σκουπιδιών                                                   μπλάβος γέρικος σκύλος
κρύβει τη βρωμιά.                                                                    δες παραπαίει.

Χιόνι στην πόλη.                                                                       Γραφή στο χιόνι
Το φως παίζει στο πιάνο                                                         χειμωνιάτικο πάρκο
μια-μια τις νότες.                                                                       σκιές των χεριών.

Σαν τ’ όνειρό μου
η διαφήμιση σβήνει
κι ανάβει ξανά.

ΑΝΟΙΞΗ

Μες στο τσιμέντο                                                                       Σε μια βιτρίνα:
πολύχρωμο λουλούδι·                                                             ένα ξύλινο πουλί
σαν μικρό θαύμα.                                                                      δεμένο καλά.

Σύντομη βροχή.                                                                          Σ’ ένα θάλαμο
Το νέο πλακόστρωτο                                                                 κρεμασμένο τραυλίζει
βαθιανασαίνει.                                                                             το τηλέφωνο.

Γυμνή, αδρανής                                                                         Μπρος στο κατώφλι
στων προβολέων το φως,                                                       ενός ανθοπωλείου
κούκλα βιτρίνας.                                                                         λουλούδια νεκρά.

Πορφυρό και γκρι,                                                                     Μέσα στα χόρτα
εκπέμπει η κεραία                                                                     ανοιχτό το τρανζίστορ
το ηλιόγερμα.                                                                              να γουργουρίζει.

Ροδοκόκκινες                                                                              Τυχαίο συμβάν:
οι σκεπές αναγγέλλουν                                                             ιπτάμενη φυλλάδα
το φως της αυγής.                                                                      καλύπτει φανό.

Βραδινό TAXI.                                                                              Φεγγάρι γλιστρά
Ντροπαλό αεράκι                                                                       ανάμεσα στις στέγες.
αλλάζει ρότα.                                                                               Μια χαραμάδα!

Φαίνεται ψέμα:
παππούς με ποδήλατο
κοντράρει TAXI.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Φωνές και γέλια.                                                                        Ένα γόνατο
Τα τραπέζια των καφέ                                                               λικνίζεται ρυθμικά.
εκπέμπουνε φως.                                                                      Γυμνή πρό(σ)κληση.

Επικίνδυνα                                                                                  Κόκκινο φτερό,
τα τρεμάμενα κλαδιά                                                                 ξεγελασμένο πουλί, 
κάθε πισίνας.                                                                               το παραπέντε.

Σάρκα κι ατσάλι,                                                                         Μουσική παντού.
κυλιόμενες σκάλες,                                                                   Ψάρια πάνω στον τοίχο
αέρινος μηρός.                                                                           του BAR τη νύχτα.

Καταδίωξη.                                                                                  Κίνδυνος: λευκό
Στον καθρέφτη του TAXI                                                            καπέλο επιπλέει
η πανσέληνος.                                                                            στο σιντριβάνι.

Ρίχνει ξαφνικά                                                                             Πυγολαμπίδα
ηλεκτρικό χταπόδι                                                                     ζώνει το φανοστάτη,
η καταιγίδα.                                                                                 όλο έπαρση.

Πυρπολημένο
το γειωμένο σύρμα:
αστικό ρόδο.

Οκτώβριος 2000 – Δεκέμβριος 2001

Κοιτούν την πάχνη
χειμωνιάτικα μάτια
μέσα στο χιόνι.





[1] Ο Αντρές Νέουμαν γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες το 1977, αλλά από τη δεκαετία του 1980 ζει και εργάζεται στη Γρανάδα της Ισπανίας. Εκτός από ποίηση, έχει εκδώσει μυθιστορήματα και δοκίμια. Τελευταία βιβλία του τα μυθιστορήματα El viajero del siglo (2009) και Hablar solos (2012).
[2] Η μετάφραση του βιβλίου Gotas negras (50 haikus urbanos) [Εκδόσεις S.L. Plurabelle, 2003] του Αντρές Νέουμαν είναι προϊόν του μαθήματος Λογοτεχνικής Μετάφρασης της ισπανικής κατεύθυνσης, που δίδαξε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στο Διαπανεπιστημιακό Διατμηματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Μετάφραση-Μεταφρασεολογία» του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά την ακαδημαϊκή χρονιά 2006/07. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου