1 ποίημα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα από το Poeta en Nueva York (1930) σε 2
μεταφράσεις
Pequeño vals vienés
En Viena hay diez muchachas,
un hombro donde solloza la
muerte
y un bosque de palomas
disecadas.
Hay un fragmento de la mañana
en el museo de la escarcha.
Hay un salón con mil ventanas.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals con la boca
cerrada.
Este vals, este vals, este
vals,
de sí, de muerte y de coñac
que moja su cola en el mar.
Te quiero, te quiero, te
quiero,
con la butaca y el libro
muerto,
por el melancólico pasillo,
en el oscuro desván del lirio,
en nuestra cama de la luna
y en la danza que sueña la
tortuga.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals de quebrada
cintura.
En Viena hay cuatro espejos
donde juegan tu boca y los
ecos.
Hay una muerte para piano
que pinta de azul a los
muchachos.
Hay mendigos por los tejados.
Hay frescas guirnaldas de
llanto.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals que se muere en
mis brazos.
Porque te quiero, te quiero,
amor mío,
en el desván donde juegan los
niños,
soñando viejas luces de
Hungría
por los rumores de la tarde
tibia,
viendo ovejas y lirios de
nieve
por el silencio oscuro de tu
frente.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals del «Te quiero
siempre».
En Viena bailaré contigo
con un disfraz que tenga
cabeza de río.
¡Mira qué orillas tengo de
jacintos!
Dejaré mi boca entre tus
piernas,
mi alma en fotografías y
azucenas,
y en las ondas oscuras de tu
andar
quiero, amor mío, amor mío,
dejar,
violín y sepulcro, las cintas
del vals.
.................................
Μικρό βιενέζικο βαλς
Στη Βιέννη είναι δέκα κορίτσια,
ένας ώμος όπου κλαίει με λυγμούς
ο θάνατος
κι ένα δάσος με ταριχευμένα
περιστέρια.
Υπάρχει ένα κομμάτι από το αύριο
μες το μουσείο της πάχνης.
Υπάρχει μια αίθουσα με χίλια
παράθυρα.
Αι, άι, άι, άι!
Δέξου αυτό το βαλς με το στόμα
κλεισμένο.
Αυτό το βαλς, το βαλς, το βαλς,
του ναι, του κονιάκ και του
θανάτου
που στη θάλασσα βουτάει την ουρά
του.
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ,
με την πολυθρόνα και το νεκρό
βιβλίο,
στο μελαγχολικό το διάδρομο,
στη σκοτεινή σοφίτα του κρίνου,
στο κρεβάτι μας της σελήνης
και στο χορό που ονειρεύεται η
χελώνα.
Αι, άι, άι, άι!
Δέξου αυτό το βαλς το
κοψομεσιασμένο.
Στη Βιέννη είναι τέσσερις
καθρέφτες
όπου παίζουνε το στόμα σου κι οι
ήχοι.
Υπάρχει ένας θάνατος για πιάνο
που βάφει γαλανά τ' αγόρια.
Υπάρχουνε ζητιάνοι πάνω στις
σκεπές.
Υπάρχουνε κορδέλες δροσερές του
θρήνου.
Αι, άι, άι, άι!
Δέξου αυτό το βαλς που ξεψυχάει
στα χέρια μου.
Γιατί σε θέλω, αγάπη μου, σε
θέλω,
στη σοφίτα όπου παίζουν τα
παιδιά,
κι ονειρεύομαι φώτα παλιά της
Ουγγαρίας
μες στους θορύβους απ' το χλιαρό
απόγευμα,
κοιτώντας πρόβατα και κρίνα από
χιόνι
στη σκοτεινή σιωπή απ' το μέτωπό
σου.
Αι, άι, άι, άι!
Δέξου αυτό το βαλς του «Σε θέλω
πάντα».
Στη Βιέννη θα χορέψω μαζί σου
με μια μεταμφίεση που θα 'χει
κεφάλι από ποτάμι.
Κοίτα τι όχθες από υακίνθους
έχω!
Το στόμα μου θ' αφήσω ανάμεσα
στα πόδια σου,
την ψυχή μου σε φωτογραφίες και
κρίνους,
και στα σκοτεινά κύματα των
βημάτων σου
θέλω, αγάπη μου, αγάπη μου, ν'
αφήσω,
βιολί και τάφο, τις κορδέλες του
βαλς.
μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης (1993)
Μικρό βιεννέζικο βαλς
Στη Βιέννη υπάρχουν δέκα κοριτσόπουλα,
ένας ώμος όπου κλαίει γοερά ο θάνατος,
κι ένα δάσος με βαλσαμωμένα περιστέρια.
Υπάρχει ένα θραύσμα του πρωινού
στο μουσείο της πάχνης.
Υπάρχει ένα σαλόνι με χίλια παράθυρα.
Αχ, αχ, αχ, αχ!
Πάρε αυτό το βαλς με το στόμα κλειστό.
Αυτό το βαλς, αυτό το βαλς, αυτό το βαλς,
του ναι, του θανάτου και του κονιάκ
που βρέχει την ουρά του στη θάλασσα.
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
με την πολυθρόνα και το νεκρό βιβλίο,
από τον μελαγχολικό διάδρομο,
στη σκοτεινή σοφίτα του κρίνου,
στο φεγγαρόλουστο κρεβάτι μας
και στον χορό που ονειρεύεται η χελώνα.
Αχ, αχ, αχ, αχ!
Πάρε αυτό το βαλς με τη λυγισμένη μέση.
Στη Βιέννη υπάρχουν τέσσερις καθρέφτες
όπου παίζουν το στόμα σου και η ηχώ.
Υπάρχει ένας θάνατος για πιάνο
που βάφει τα αγόρια μπλε.
Υπάρχουν ζητιάνοι στις στέγες.
Υπάρχουν φρέσκες γιρλάντες του θρήνου.
Αχ, αχ, αχ, αχ!
Πάρε αυτό το βαλς που πεθαίνει στην αγκαλιά μου.
Επειδή σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, λατρεία μου,
στη σοφίτα όπου παίζουν τα παιδιά,
κι ονειρεύονται παλιά μαγυάρικα φώτα
στους ψίθυρους του ζεστού απογεύματος,
βλέποντας πρόβατα και κρίνα του χιονιού
στη σκοτεινή σιωπή του μετώπου σου.
Αχ, αχ, αχ, αχ!
Πάρε αυτό το βαλς του «Σ’ αγαπώ παντοτινά».
Στη Βιέννη θα χορέψω μαζί σου
με μια αποκριάτικη στολή που θα ’χει
ένα ποτάμι για κεφάλι.
Κοίτα τι όχθες έχω γεμάτες υάκινθους!
Θ’ αφήσω το στόμα μου ανάμεσα στα πόδια σου,
την ψυχή μου σε φωτογραφίες και λευκόκρινα,
και στο σκοτεινό λίκνισμα της περπατησιάς σου
θέλω, αγάπη μου, αγάπη μου, ν’ αφήσω,
βιολί και τάφο, τις κορδέλες του
βαλς.
μετάφραση: Κωνσταντίνος
Παλαιολόγος (2026)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου