Veleta
Viento del Sur,
moreno, ardiente,
llegas sobre mi carne,
trayéndome semilla
de brillantes
miradas, empapado
de azahares.
Pones roja la luna
y sollozantes
los álamos cautivos, pero
vienes
¡demasiado tarde!
¡Ya he enrollado la noche de mi
cuento
en el estante!
Sin ningún viento,
¡hazme caso!,
gira, corazón;
gira, corazón.
Aire del Norte,
¡oso blanco del viento!
Llegas sobre mi carne
tembloroso de auroras
boreales,
con tu capa de espectros
capitanes,
y riyéndote a gritos
del Dante.
¡Oh pulidor de estrellas!
Pero vienes
demasiado tarde.
Mi almario está musgoso
y he perdido la llave.
Sin ningún viento,
¡hazme caso!,
gira, corazón;
gira, corazón.
Brisas, gnomos y vientos
de ninguna parte.
Mosquitos de la rosa
de pétalos pirámides.
Alisios destetados
entre los rudos árboles,
flautas en la tormenta,
¡dejadme!
Tiene recias cadenas
mi recuerdo,
y está cautiva el ave
que dibuja con trinos
la tarde.
Las cosas que se van no vuelven
nunca,
todo el mundo lo sabe,
y entre el claro gentío de los
vientos
es inútil quejarse.
¿Verdad, chopo, maestro de la
brisa?
¡Es inútil quejarse!
Sin ningún viento.
¡hazme caso!
gira, corazón;
gira, corazón.
.................................................
Ανεμοδείκτης
Νότιος Άνεμος,
καστανός, φλεγόμενος,
έρχεσαι πάνω μου κατάσαρκα,
φέρνοντάς μου τον σπόρο
λαμπρών
βλεμμάτων, μυρωμένος
με άνθη πορτοκαλιάς.
Κόκκινο κάνεις το φεγγάρι
και θρηνούντα
τα φυλακισμένα καβάκια, αλλά έρχεσαι
υπερβολικά αργά!
Τυλιγμένη αναπαύεται στο ράφι με τα βιβλία
η νύχτα του παραμυθιού μου!
Δίχως άνεμο κανέναν,
δώσ’ μου σημασία!
περιστρέψου, καρδιά·
περιστρέψου, καρδιά.
Βόρειε Αέρα,
λευκή αρκούδα του ανέμου!
Έρχεσαι πάνω μου κατάσαρκα
τρεμάμενος με τα βόρεια
σέλατά σου,
με την κάπα σου από φαντάσματα
πολέμαρχους,
γελώντας υστερικά
με τον Δάντη.
Ω, στιλβωτή αστέρων!
Αλλά έρχεσαι
υπερβολικά αργά.
Η ντουλάπα μου είναι γεμάτη βρύα
κι έχω χάσει το κλειδί.
Δίχως άνεμο κανέναν,
δώσ’ μου σημασία!
περιστρέψου, καρδιά·
περιστρέψου, καρδιά.
Αγέρια, ξωτικά και άνεμοι
από το πουθενά.
Σαν κουνούπια γύρω από τριαντάφυλλο
με πέταλα σαν πυραμίδες.
Απογαλακτισμένοι αληγείς άνεμοι
ανάμεσα στα τραχιά δέντρα,
φλάουτα μες στην καταιγίδα,
αφήστε με!
Η θύμησή μου έχει
γερές αλυσίδες
κι είναι φυλακισμένο το πουλί
που ζωγραφίζει με τιτιβίσματα
το απόγευμα.
Τα πράγματα που φεύγουν ποτέ δεν επιστρέφουν,
Όλος ο κόσμος το ξέρει,
κι ανάμεσα στο διάφανο πλήθος των ανέμων
είναι ανώφελο να διαμαρτύρεσαι.
Έτσι δεν είναι, λεύκα, μάστορα του δροσερού αγεριού;
Είναι ανώφελο να διαμαρτύρεσαι!
Δίχως άνεμο κανέναν,
δώσ’ μου σημασία!
περιστρέψου, καρδιά·
περιστρέψου,
καρδιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου