ΧΙΙΙ Congreso Internacional de Minificción: "Μinificción e intertextualidad", Salónica, Octubre de 2026 / PROGRAMA PROVISIONAL

 

https://websites.auth.gr/microfiction/es/programa/

Ένας ποιητικός αφορισμός από το Cristales míos της María Cegarra

 

• La química lo afirma; pero se engaña. No existe la saturación.

• Η χημεία το υποστηρίζει πλην όμως εξαπατάται. Δεν υφίσταται ο κορεσμός.

μτφρ. Κ. Π.

H Μαρία Θεγάρα (1903-1993) ήταν χημικός και ποιήτρια, της αποσιωπημένης για δεκαετίες γενιάς των Sin sombrero [Δίχως καπέλο], των Ισπανίδων γυναικών ποιητριών των αρχών του 20ού αιώνα. Το Cristales míos εκδόθηκε το 1935.

Manuel Vilas: ROMA / Μανουέλ Βίλας: ΡΩΜΗ

 

Manuel Vilas

 

 

ROMA

 

Para Ángeles Albert de León

 

Yo te amé, pero tú a mí no demasiado.

Fue en el año diecinueve, cuando vivimos juntos,
recién casados, haciendo el amor a diario,
como dos veinteañeros, capaces
de correrse con una caricia en el sexo
dentro de la Capilla Sixtina.

Nos casó Jesucristo, quién si no.

Ciudad de mi vida, ciudad de mi alteración molecular,
me convertiste en un pez solitario del Tíber,
con dos mil años de existencia.

Me convertiste en un gato del Trastévere.
Fiero y maligno, besabas a un gato
cuando me besabas a mí.

Tomando café cada veinte minutos.

Las noches de invierno, cruzando ya la madrugada,
te pedía consuelo y amor, un beso de madre,
pero tú solo me ofrecías el resplandor
de la belleza absoluta, la cual me castigaba,
y me hice adicto al castigo.
Soy adicto a tus castigos, eso es amor también.

 

 

///.///.///.///.///

 

Μανουέλ Βίλας

 

 

ΡΩΜΗ

 

Για την Άνχελες Αλμπέρτ δε Λεόν

 

Εγώ σ’ αγάπησα, αλλά εσύ εμένα όχι και τόσο.

 

Ήταν το ’19, όταν ζούσαμε μαζί,

νιόπαντροι, κάναμε έρωτα καθημερινά,

σαν δυο εικοσάχρονα, ικανά

να χύσουν μ’ ένα χάδι στα γεννητικά όργανα

μέσα στην Καπέλα Σιξτίνα.

 

Μας πάντρεψε ο Ιησούς Χριστός, ποιος άλλος.

 

Πόλη της ζωής μου, πόλη της μοριακής μου μετάλλαξης,

με μετέτρεψες σε μοναχικό ψάρι του Τίβερη,

με δύο χιλιάδες χρόνια ύπαρξης.

 

Με μετέτρεψες σε γάτο του Τραστέβερε.

Άγριο και μοχθηρό, φιλούσες έναν γάτο

όταν φιλούσες εμένα.

 

Πίνοντας καφέ κάθε είκοσι λεπτά.

 

Τις νύχτες του χειμώνα, καθώς διασχίζαμε το χάραμα,

σου ζητούσα παρηγοριά κι αγάπη, ένα μητρικό φιλί,

αλλά εσύ μου πρόσφερες μόνο τη λάμψη

της απόλυτης ομορφιάς, που με τιμωρούσε,

και εθίστηκα στην τιμωρία.

Είμαι εθισμένος στις τιμωρίες σου, αγάπη είναι κι αυτό.

 

 

 

 

Η μετάφραση είναι προϊόν του Εργαστηρίου Λογοτεχνικής Μετάφρασης Ισπανικά > Ελληνικά που συντονίζει ο καθηγητής και μεταφραστής Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στο Τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΑΠΘ. Συμμετείχαν οι: Όλγα Αναστασιάδου, Αικατερίνη Γιασιράνη, Χριστίνα Δημητρίου, Βάλλια Εμμανουηλίδου, Παντελής Κουτσιανάς, Χριστίνα Μπατσίλα, Σοφία Πανταζίδου, Χρύσα Παπανικολάου, Ζαχαρίας Χιονίδης.

O Μανουέλ Βίλας (Manuel Vilas) γεννήθηκε το 1962 στο Μπαρμπάστρο της Ισπανίας. Είναι ποιητής και πεζογράφος. Αρθρογραφεί τακτικά στην εφημερίδα El País. To παρόν ποίημα είναι από την πρόσφατη ποιητική του συλλογή Ciudades en venta [Πόλεις προς πώληση] (Visor, 2025).

Taller de traducción colectiva de poesía griega en la UMA

 

Αφιέρωμα στον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

 

LUIS JORGE BOONE: ΜΥΣΤΙΚΑ ΔΩΜΑΤΙΑ Περί ασθένειας, πόνου και σώματος στη λογοτεχνία (Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος)

 Σύντομα από της Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

Τα Μυστικά δωμάτια απαρτίζονται από αναγνώσματα, ιστορίες και μαρτυρίες στις οποίες το πάσχον σώμα, μέσα από τις λογής-λογής απώλειές του, μιλάει για εμάς τους ίδιους. Είναι λογοτεχνικοί χώροι της ασθένειας και του πόνου, όπου αποκαλύπτεται η εντυπωσιακή τους δύναμη να μας αλλάζουν· σπουδές πάνω στον πόνο ως ευφρόσυνο βασανιστήριο των ερωτευμένων και, ταυτόχρονα, ως όχημα της μεταμόρφωσής τους· διερευνήσεις του σώματος ως πηγής ευχαρίστησης και, μαζί, φυλακής της θλίψης.

Τα μυστικά δωμάτια της λογοτεχνίας κατοικούνται από σωματικές και ψυχικές παθήσεις· είναι οι τόποι του άλγους και του θανάτου: της διπλής αυτής φλόγας που, με το σκοτεινό της φως, ορίζει τη ζωή. Και είναι συγχρόνως οι εσοχές όπου αναπτύσσονται οι ιδέες των Φερνάντο Βαγέχο, Κάθριν Μάνσφιλντ, Κάρσον MακΚάλερς, Σύλβια Πλαθ, Αμπιγαέλ Μποόρκες, Σούζαν Σόνταγκ, Τζόαν Ντίντιον, Νταβίδ Ουέρτα, Ρομπέρτο Μπολάνιο, Όλιβερ Σακς, Μαρία Λουίσα Πούγα· συγγραφείς στους οποίους, μεταξύ άλλων, ανατρέχει ο συγγραφέας, θα ’λεγε κανείς πασχίζοντας να ανακαλύψει το σώμα, τα όρια και την επήρειά του, τόσο στη σφαίρα του ανθρώπινου ψυχισμού όσο και σε εκείνη της κοινωνίας και του πολιτισμού.

Βιβλιοκριτική της Θεώνης Κάμπρα για το Ο θεατής του Mariano Pensotti

 

Ο ΘΕΑΤΗΣ

MARIANO PENSOTTI

Μετάφραση Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ, 2026

https://www.poiein.gr/2026/02/24/mariano-pensotti-%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%ce%ae%cf%82-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac%cf%86%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%ba%cf%89%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bd%ce%bf/

 

Οι ενδιαφέροντες άνθρωποι είναι σαν τα νησιά, είπε: δεν πέφτεις πάνω τους στο δρόμο ή σε κάποιο πάρτυ τυχαία, πρέπει να ξέρεις που βρίσκονται και να πας να τους βρεις επί τούτου[1].

Το νησί του Αργεντίνου Μάριο Πενσότι επινοήθηκε σε μια αθηναϊκή θεατρική σκηνή, όπου οι θεατές παρακολούθησαν μια παράσταση σχετικά με τη ζωή της θρυλικής Ροζαλίας, μιας γυναίκας της Αντίστασης τα χρόνια της Κατοχής, που μεταμφιεζόταν σε ζητιάνα και κρυβόταν στον κινηματογράφο Βοξ στα Εξάρχεια για να γλυτώσει από τους Γερμανούς.

Όσο κι αν το παρελθόν είναι ένα ζώο αλλόκοτο[2], μέσω του ευρήματος της ταυτόχρονης θεατρικής τους παρουσίας, ο συγγραφέας θα παρακολουθήσει έντεκα από αυτούς τους θεατές/θεάτριες το επόμενο 24ωρο της παράστασης στην καθημερινότητά τους, πέριξ των Εξαρχείων. Οι έντεκα ασύνδετες σκηνές συγκροτούν το σενάριο του δραματουργού από το Μπουένος Άιρες, το οποίο, όπως και η Ροζαλία, κατέληξε στον κινηματογράφο.

Η ταινία The audience γυρίστηκε στα Εξάρχεια το 2019 με την χρηματοδότηση της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, κι έκανε παγκόσμια πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2020 στο deSingel της Αμβέρσας. Αν και παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο του 2020, δυστυχώς δεν βρήκε ποτέ τον δρόμο της για τη μεγάλη οθόνη λόγω της τραυματικά γνωστής πανδημίας.

Το αμέσως επόμενο διάστημα μετά την αθηναϊκή εκδοχή, ο Πενσότι σκηνοθέτησε μια αντίστοιχη ταινία για την πόλη του Μπουένος Άιρες με τίτλο El público, σε συνεργασία της ομάδας του Grupo Marea,  με το Διεθνές Φεστιβάλ του Buenos Aires (FIBA). Σε αυτή την τανία, τη θέση της αντιστασιακής Ροζαλίας στο θέατρο, παίρνει ένας απατεώνας που μιμείται τον Φερνάντο ντε λα Ρούα, πρόεδρο της χώρας την τραγική περίοδο της οικονομικής κατάρρευσης της Αργεντινής το 2001.

«Δεν θα μπορούσα να πραγματοποιήσω κοινωνιολογική μελέτη για την περιοχή των Εξαρχείων -εξάλλου πρόκειται  για φανταστικές ιστορίες-, ωστόσο κατά τη διάρκεια της έρευνας που πραγματοποίησα έκανα αρκετές συνεντεύξεις με ανθρώπους της περιοχής προσπαθώντας να αντικατοπτρίσω τις διαφορετικές και πολυσύνθετες ταυτότητες και να δώσω ζωή σε αυτά τα φανταστικά πορτρέτα»[3], δηλώνει ο συγγραφέας.

Ένα υπόγειο δισκάδικο, η λαϊκή της Καλλιδρομίου, ο κινηματογράφος Ριβιέρα, μια ανασκαφή, το κέντρο προσφύγων, τα σκαλάκια στη Μεθώνης· αθηναϊκά τοπόσημα που επιλέγει ο συγγραφέας για να τοποθετήσει τα πρόσωπα του σύμπαντος που δημιουργεί. Στο έργο παρελαύνουν, μεταξύ άλλων, μουσικοί του δρόμου, ένας προπονητής μπάσκετ στο γήπεδο του Στρέφη, δύο μετανάστριες καμαριέρες, ένας γιαπωνέζος τουρίστας, κι ένας φύλακας του Επιγραφικού Μουσείου, που μας εκπλήσει μιλώντας με, τα πάντα επίκαιρα, αποφθεύγματα του Μπόρχες: «Οι χώρες, θα θυμούνται πάντα τους λάθος ήρωες».

 

Θεώνη Κάμπρα

 

 

Με αφορμή την παράσταση Μια αχόρταγη σκιά που σκηνοθετεί ο Μαριάνο Πενσότι, από 5 Μαρτίου έως 26 Απριλίου 2026, στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση, οι Εκδόσεις Δωδώνη εξέδωσαν το «εξαρχειώτικο» σενάριο του αργεντινού σκηνοθέτη, με τίτλο Ο θεατής, σε μετάφραση Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Στο The audience (την κινηματογραφική εκδοχή του σεναρίου) πρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, οι Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Περικλής Μουστάκης, Ιωάννα Κολιοπούλου, Παναγιώτης Εξαρχέας, Ηρώ Μπέζου.

 

---

[1] Περίγραμμα, Rachel Cusk, μετάφραση Αθηνά Δημητριάδου, εκδόσεις Gutenberg, 2019. Η αφηγήτρια συνομιλεί με δέκα ανθρώπους που συναντά ένα καλοκαίρι στην Αθήνα, διδάσκοντας σ’ ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής.

[2] El pasado es un animal grotesco, θεατρικό έργο του Πενσότι που ανέβηκε στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, με αργεντίνους ηθοποιούς και υπέρτιτλους στα ελληνικά σε μετάφραση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στις 26 & 27 Νοεμβρίου 2014, στα πλαίσια του φεστιβάλ Transitions 2: Latin America. 

[3] Συνέντευξη στην Ηλέκτρα Ζαργάνη, Documento, 10 Ιανουαρίου 2022.